Het bosgebied van Gaasterland (ongeveer 700 hectare groot) kent een lange geschiedenis. Lang geleden begon de mens dit gebied te ontginnen. Er ontstond heide waarop men schapen liet grazen. Door het steeds afplaggen van de heide, ontstonden er kale plekken waar de wind vrij spel kreeg. Dit gebeurde onder meer op de plaatsen die nu bekend zijn als Elfbergen en de Nijemirdummer Heide.

Vanaf de 18e eeuw begon een ontwikkeling die langzaam maar zeker het huidige landschap haar gezicht zou geven. Samen met de lanen en wegen vormen ze het stramien van de huidige bossen.

Op een dag, ergens in 1849, ontdekte een arbeider in het Rijsterbos tijdens het graven van een greppel een aantal grote zwerfkeien.

Met een op de praktijk gerichte besluitvaardigheid die de mensen in die tijd eigen was reduceerde hij de zwerfkeien tot kleinere stenen opdat dezen aldus dienst konden doen als wegverharding of walbeschoeiing. Later werd duidelijk dat hij het enige tot nu toe bekende Hunebed in Friesland, indertijd gebouwd door de Trechterbekers, had vernield.

Sculpturen in het Elfbergen bos.

Volgens de sage een rijke koopmansweduwe
die in haar overmoed
een van haar kapiteins opdracht gaf
het kostbaarste ter wereld mee te nemen.

Na lang zoeken kwam de kapitein met hele mooie tarwe thuis,
dit tot grote woede van de rijke weduwe.
In haar gramschap liet ze alle tarwe in zee storten.

Een oude man die dat gade- sloeg
voorspelde haar de bedelstaf na deze verkwisting,
waarop ze haar gouden ring eveneens in zee gooide
met de woorden: zomin deze ring uit zee terug keert,
zomin zal ik tot de bedelstaf vervallen.

Korte tijd later vond haar dienstbode de ring in de ingewanden van een schelvis,
waarna de weduwe het bericht ontving dat al haar schepen vergaan waren.
En zo verviel zij tot de bedelstaf.