Over zondebokken en helden; de stand van zaken.
Vorig jaar april schreef ik, na aanleiding van een bijdrage van Peter Louter: Te veel aandacht voor Wilders en Verdonk, te weinig voor de middenklasse.. , twee artikelen waar ik het zondebok principe van Rene Girárd herinterpreteerde en toepaste op onze hedendaagse werkelijkheid.
In het eerste deel gebruik ik het onderstaand model om de crisis in de middenklasse en het opkomend populisme te analyseren.
Mijn conclusies:
1. ( Linkerkant van het model) De Middenklasse is de laatste decennia gegroeid, bovendien is de onderlinge concurrentie door een veranderd beleid explosief toegenomen.
2. (bovenkant schema) De verhoogde rivaliteit heeft ertoe geleid dat het onderlinge onderscheid is verdwenen. Mensen lijken in een toenemende mate op elkaar en hebben een zelfde streven naar welzijn en welvaart. De mimetische crisis is daar.
3. (rechterzijde van het model) De fase is nu duidelijk. Onder aanvoering van helden, wordt de immigrant en vooral de moslim in navolging van Janmaat, door Bolkenstein, Fortuyn, Wilders en Verdonk als zondebok geponeerd.
Maar er is een stagnatie opgetreden in het verdrijven van de zondebok. Deze stagnatie wordt veroorzaakt doordat de tot zondebok geponeerde groep deze rol slechts deels op zich neemt. Bovendien bestaat er een grote groep autochtonen die zich vanuit hun cultureel geheugen niet neerleggen bij de aanwijzing van een zondebok.
4. (onderkant model) Of de zondebok uiteindelijk verdreven wordt of de helden van hun voetstuk vallen moet de toekomst uitwijzen. In beide gevallen leidt het tot een verzoening in de samenleving.
En ik sloot af met de overdenking:
Voor mij wordt nu interessant welke restauraties van de middenklasse noodzakelijk zijn om de helden van hun voetstuk te laten vallen?
De impulsen moeten de onderlinge concurrentie verlagen en de diversiteit vergroten. Daarmee kan je ontspanning in de mimetisch crisis brengen. Van groot belang hierbij is dat de zondebok weigert de slachtofferrol op zich te nemen.
We zijn nu ruim een jaar verder. De mimetische crisis heeft zich,mede door de kredietcrisis, verhevigd. Hoewel Rita Verdonk door min of meer eigen toedoen van haar sokkel is gevallen, is de populariteit van Wilders gestegen. En Geert geniet zichtbaar van dit nieuwe heldendom.
De sociaal democraten lijken vooralsnog het kind van de rekening te worden.
Gehecht aan het pluche heeft de PvdA de laatste jaren hun ziel en zaligheid verkocht. Stokpaardjes als zorg en volkshuisvesting gingen in de uitverkoop en nu wordt ook het gelijkheidsideaal op de helling gezet.
Daarbij verloren zij meer en meer aan geloofwaardigheid.
Het huidige regeringsbeleid draagt ook niet bij aan de ontspanning van de polarisatie. De marktwerking in de zorg, de krimpende sociale woningmarkt en het schrille contrast met de miljarden die beschikbaar zijn om de financiële markt te reanimeren hebben de onderlinge concurrentie en het daarmee gepaard gaande wantrouwen vergroot.
Waar de christen democraten en hun kleinere fundamentele broertje ijveren voor het in stand houden en extra propaganderen van de uitzonderingspositie van religie in de zin van aparte wetgeving en bouwsteen van de samenleving, zijn de sociaal democraten verward, verdeeld en steeds meer geneigd de rol van de zondebok op zich te nemen.
Het afrekenen met denken a la Vogelaar, de ferme taal van van der Laan en het vingerwijzen van Bos die ondanks de door hem benadrukte eindverantwoordelijkheid niet zelf het veld ruimt maar liever Berman aan de schandpaal nagelt, zijn de spasmen van een in doodsstrijd verkerende partij.
Op de wrakstukken groeien de helden, zij profileren zich deels in de door de sociaal democraten verlaten idealen. Was het eerst de SP die hierdoor kon groeien, nu is het de beurt aan Wilders…
Maar ook het neoconservatisme zoals dat bij de christen democraten is terug te vinden vaart wel bij de huidige identiteitscrisis van de sociaaldemocraten en het tot zondebok verklaren van het links liberale gedachtegoed.
Hierover in een volgende bijdrage meer, ik kom dan tevens terug op deel 2 van Zondebokken en helden..
Het enige positieve dat ik te melden heb is dat het links liberale aan de polen en de moslims meer en meer weten te ontworstelen van de zondebok rol. Dit is weer ongunstig voor de mogelijke triomfen van de nieuwe helden.
Deelnemerslijst
Voor mij hoeft het geen ingewikkeld schema, ik snap het, en lees het en zie het….maar
toch ook goed dat je het ook naar een hoger niveau weet te tillen.
Helder verhaal.
Interessante analyse.
PvdA moet meer en beter weerwoord geven tegen Wilders, en met die marktwerking in de zorg hadden ze nooit in moeten stemmen! (alhoewel hij al eerder door andere regering, zie Hoogervorst is ingezet, maar ze hadden nu wat kunnen doen ook. PvdA heeft geen echt goed beeld met wat het met NL wil in de toekomst. Mariëtte Hamer is niet geschikt vind ik voor haar taak! Ze straalt weinig uit, ze heeft Vogelaar toch ook aan de kant gezet… dat doet ze dan weer wel.
De mimetische theorie stelt dat naarmate de rivaliteit tussen mensen toeneemt, hun onderlinge verschillen wegvallen. Rivalen gaan steeds meer op elkaar lijken doordat hun verlangens als het ware gelijkgeschakeld worden en onderlinge grenzen vervagen. Zo worden ze, naarmate de rivaliteit verhevigt, als het ware dubbelgangers of tweelingen van elkaar, die elkaar steeds harder bestrijden. Elke rivaal wordt voor de ander het tegelijk vereerde en verfoeide model-obstakel, iemand die men enerzijds de baas moet worden en anderzijds in zich op moet nemen.
Voorbeeld: Eteocles en Polyneices
In Euripides’ Phoenicische vrouwen is er een conflict tussen de twee zonen van Oedipus, Eteocles en Polyneices. Als de strijd escaleert, beginnen ze steeds meer op elkaar te lijken, zodat ze voor anderen nauwelijks meer te onderscheiden zijn. Door de steeds kleiner worden verschillen te benadrukken, menen ze echter zelf enorm verschillend te zijn. Het loopt erop uit dat tegelijk sterven, door in elkaars zwaard te vallen.
Besmettelijk
Rivaliteit is besmettelijk. Als de nivellering zich voltrekt als een om zich heen grijpende besmet�ting, kan er een moment komen waarop iedereen met iedereen begint te vechten. Kijk naar het ontstaan van gevechten in een publieke ruimte. Iemand krijgt ruzie met een ander en begint na het uitwisselen van verbale agressie te vechten. Een ander steunt hem, waarop ook de tegenpartij een secondant krijgt, die weer een ander aanzet tot partij kiezen. Nooit lijken mensen zozeer op elkaar als wanneer ze vechten. Op het laatst is er ��n grote vechtende kluwen � waaraan soms een einde komt doordat iemand een mes trekt en een ander (dodelijk) verwondt.
Mimetische crisis
Bij uitbreiding van de rivaliteit naar steeds meer mensen komt het tot een ‘mimetische crisis’, het gevolg van een onbeheersbaar geworden rivaliteit in de samenleving. Iedereen wil hebben wat de ander heeft, elk staat een ander naar het leven, in het ergste geval dreigt destructie van de samenleving.
Tot zover even wat begripsbepaling mijnerzijds. Dan eens even je premissen:
=De Middenklasse is de laatste decennia gegroeid, bovendien is de onderlinge concurrentie door een veranderd beleid explosief toegenomen.=
Dat is weliswaar waar, maar je gaat niet in op de vraag welk veranderd beleid. Het mag duidelijk dat kok’s keuze in 1994 de “ideologische veren” af te schudden heel veel trouwe PvdA kiezers heeft vervreemd.
=De verhoogde rivaliteit heeft ertoe geleid dat het onderlinge onderscheid is verdwenen. Mensen lijken in een toenemende mate op elkaar en hebben een zelfde streven naar welzijn en welvaart.=
Dat is een variant op het hierboven beschrevene. PvdA (en in mindere mate Groen Links) hebben zich toegelegd op een libertaire, d.w.z. vrijblijvende, koers.
=Onder aanvoering van helden, wordt de immigrant en vooral de moslim in navolging van Janmaat, door Bolkenstein, Fortuyn, Wilders en Verdonk als zondebok geponeerd.=
Dat klopt wel, maar het is geen bewijs dat de gemiddelde Nederlander dat ook zo ziet. De provincies waar Wilders procentueel de meeste stemmen haalde, waren in volgorde van grootte Limburg, Zuid-Holland, Flevoland en Noord-Brabant. De hoge score in Limburg ligt hoogstwaarschijnlijk aan het feit dat de Wilders er daar een ‘thuiswedstrijd’ speelde.
Je zou denken dat er een relatie is tussen het aantal allochtonen in een provincie en het stemgedrag, vanwege de obsessie van de PVV met allochtonen, meer bepaald diegenen die de Islam aanhangen. Er is door het wetenschappelijk bureau van de SP onderzoek verricht naar dit stemgedrag.
“Er bestaat een statistische techniek om twee reeksen met elkaar te vergelijken (correlatievergelijking geheten), waarbij het zo is dat als de uitkomst van de berekening 1 is, de reeksen volledig gelijk op gaan. Als de uitkomst -1 is, dan is de ontwikkeling van de reeksen precies tegengesteld. Indien de uitkomst 0 is dan hebben de reeksen helemaal niets met elkaar te maken. Overigens is het zo dat een hoge correlatie niets zegt over de vraag waarom beide reeksen gelijk op gaan. Zelfs een correlatie van 1 betekent niet dat de ene reeks de ontwikkeling van de andere verklaart. Zo schijnt de rumproductie op Cuba jarenlang hoog te hebben gecorreleerd met het aantal priesterwijdingen, maar niemand gelooft serieus dat het een het ander heeft veroorzaakt.” http://www.sp.nl/nieuws/spanning/200802/de_kiezers_van_wilders.shtml
Goed, als we kijken naar de uitslag van dat onderzoek blijkt dat er veel meer een relatie is tussen criminaliteit en stemmers op de PVV, dan dat er een relatie is tussen de hoeveelheid allochtonen in een provincie en stemmers op de PVV. Kennelijk valt het met de vermeende xenofobie/islamofobie van de gemiddelde Nederlander wel mee.
De PVV speelt natuurlijk wel goed in op de angstgevoelens die er in de Nederlandse samenleving hangen, en die angstgevoelens worden mede gevoed door criminaliteit. Het is dus van belang om te kijken waar die angstgevoelens vandaan komen.
Een van de valstrikken waar “links” de afgelopen ingetrapt is, is de dubbele houding tegen over geloof. In de jaren ’60, ’70 en ’80 werden talrijke christelijke heilige huisjes op de korrel genomen. Dat was nodig om de sterke verzuiling in Nederland te doorbreken, vrouwen emancipatie te bevorderen, milieumaatregelen door te voeren etc. Paradoxaal genoeg werd de Islam, de godsdienst van veel gastarbeiders, ontzien. Ten slotte zou dat discriminatie kunnen zijn van mensen die hierheen waren gehaald door rechtse kapitalistische ondernemers. Op deze wijze schiep links mede een onderklasse. In plaats van deze mensen als volwaardige medeburgers te beschouwen, werden zij als slachtoffers beschouwd en behandeld. In plaats van ze Nederlands te leren, en ze wegwijs te maken in Nederland, zodat deze mensen zichzelf in stand konden houden, werden ze opgesloten in allerlei systemen. In veel gesprekken die ik heb met collega’s van mijn generatie komen de verhalen van frustratie en pijn van hun ouders en grootouders naar voren, iets wat ik een soort “Stranger in a strange land” syndroom zou willen noemen.
Onze maatschappij draaide eind jaren ’80 en in de jaren ’90 door naar een totaal individualisme. Voor mensen die een geloof aanhingen die sterk de nadruk legt op groepsbelang, en onderaan de maatschappelijke ladder bungelden, is het niet vreemd dat de hang naar een conservatieve variant van hun geloof opgeld deed. Tegelijktertijd merkten zij en anderen dat hun middelen van bestaan niet zeker meer waren. Banen verdwenen, zoals in de textielindustrie in Twente, en het opgestoken neoliberalisme bleek bijzonder lief voor multimiljonairs en multinationale bedrijven, terwijl de sociale verworvenheden van de naoorlogse verzorgingsstaat op de tocht kwamen te staan.
Dit alles met medeweten van de PvdA. De PvdA heeft keihard verraad gepleegd aan haar achterban, ayutochtoon en allochtoon. Links, althans een groot deel ervan, heeft gefaald. En de enige manier om te falen is falen. De rest zijn smoesjes.
Beetje vreemd om een theorie ‘mimetisch’ te noemen, terwijl men de nadruk legt op competitie, onderscheid dus.
Knap van Erik, om zo door de GroenLinkse Haagse bluf heen te prikken.
En deze meneer weet het ook goed te typeren:
Kosmopolieten vervallen in eigenliefde
Jan Willem Duyvendak, Ewald Engelen en Ido de Haan, de schrijvers van Het bange Nederland, koesteren hun eigen angsten, vindt SP-Tweede Kamerlid Ronald van Raak. Ze zijn merkwaardig bang voor andersdenkenden. Daarom beplakken ze hen met politieke etiketten.
——————————————————————————–
Door Ronald van Raak, Tweede-Kamerlid voor de SP
——————————————————————————–
Op 4 november koos Amerika Barack Obama tot president. Dat was even wennen voor al die Amerikanen die tijdens de verkiezingscampagne was voorgehouden dat hij een moslim, een communist en een terrorist is. In de Amerikaanse mediademocratie is etiketteren van je politieke tegenstander een beproefd middel. Dit etiketten plakken heeft een duidelijk doel: op het moment dat je er in slaagt iemand persoonlijk te diskwalificeren, hoef je niet meer inhoudelijk met hem te discussiëren. In de Verenigde Staten leidt dat tot verbeten verkiezingscampagnes, waarin kandidaten elkaar bevechten op basis van labels, en standpunten naar de achtergrond verdwijnen.
Ook in Nederland zien we dit gebeuren, al zijn de etiketten hier over het algemeen milder. Conservatief, nationalistisch of populistisch volstaan in ons land om iemand te diskwalificeren en het inhoudelijke debat uit de weg te gaan. Politiek etiketteren heeft ook nog een andere kant, je kunt immers ook jezelf een positief label geven. Progressief, kosmopolitisch of vrijzinnig zijn typeringen die zo goed klinken dat zij nauwelijks nog vragen om een inhoudelijke verantwoording. Zet jezelf als vrijzinnige kosmopoliet tegenover een conservatieve populist, en argumenten lijken overbodig.
In hun bijdrage Het bang gemaakte Nederland in De Groene Amsterdammer van 7 november doen Jan Willem Duyvendak, Ewald Engelen en Ido de Haan een aantal interessante observaties. Maar ze laten helaas ook de etikettenmachine volop draaien. Welk doel dient het om eerst te spreken over neonationalistisch tromgeroffel, om vervolgens in één adem Rita Verdonk en Jan Marijnissen van eng-nationalisme te betichten? Wie de SP een beetje volgt weet dat een dergelijk label niet bij de SP past. Deze partij is een gekend tegenstander van egoïsme, nationalisme en neoliberalisme en is al vele jaren actief als het gaat om internationale solidariteit. Ik kan mij ook niet voorstellen hoe de auteurs het pleidooi van Jan Marijnissen voor een Nationaal Historisch Museum op één lijn kunnen stellen met de oproep van Rita Verdonk voor behoud van het sinterklaasfeest. Hier lijkt sprake van kwaadwillendheid.
Etiketjes plakken
Op het moment dat ik aandacht vraag voor het belang van sociale wetgeving en sociale zekerheid, als tegenwicht tegen de uitwassen van de vrije markteconomie, krijg ik door de heren het plakkertje conservatief opgeplakt. Dat klopt niet, want ik ben een socialist, die wil verdedigen wat mensen in het verleden aan beschaving hebben opgebouwd. Conservatieven hebben zich in het verleden juist heel weinig druk gemaakt om sociale zekerheid en sociale wetgeving. Als ik pleit voor een referendum over het nieuwe Europese Verdrag, krijg ik van hen nog steeds het etiketje nationalist opgeplakt. Maar wat is er nationalistisch aan het nakomen van een eerdere belofte om burgers inspraak te geven in de toekomst van Europa?
Dit etiketteren is niet nieuw. De SP was in de jaren tachtig de eerste politieke partij die aandacht vroeg voor de problemen met de integratie van migranten in de oude wijken. Leden van de partij merkten in de praktijk hoe hier een tweedeling ontstond, en dat veel migranten te weinig kennis hadden van de Nederlandse taal en cultuur om goed mee te kunnen komen. De SPers die destijds pleitten voor inburgering en taalcursussen werden door sommige linkse collegas weggezet als racisten. De linkse etikettenplakkers van toen hebben ondertussen bijna alle voorstellen van de SPers van destijds overgenomen. Zijn zij daarmee ook racisten geworden?
Het gevolg van deze diskwalificaties was dat het inhoudelijke debat over integratie en segregatie door de PvdA en GroenLinks voor decennia taboe werd verklaard. De multiculturele idealen van Duyvendak, Engelen en De Haan zijn juist in gevaar gekomen door een gebrek aan discussie door linkse politici. Door het linkse taboe kon het publieke debat in handen komen van rechts, van Frits Bolkestein, Pim Fortuyn en Geert Wilders, die kozen voor de weg van de confrontatie.
Gebrek aan inhoud
De schrijvers van Het bange Nederland hebben zich in hun gelijkstelling van Jan Marijnissen en Rita Verdonk laten beïnvloeden door het zogenoemde hoefijzermodel, dat enkele jaren geleden door Dick Pels uit de mottenballen werd gehaald. Volgens deze socioloog moeten we het politieke spectrum niet indelen in een lijn van links naar rechts, maar in een hoefijzer, waarbij de uiteinden van de Nederlandse politiek eigenlijk heel dicht bij elkaar staan. In Trouw van 18 november 2006 etiketteerde GroenLinkser Dick Pels de SP als een sociaal-nationalistische partij, die dicht zou staan bij het islamofobe nationalisme van rechts. Op 4 december 2007 ging hij in dezelfde krant zelfs de vergelijking tussen Jan Marijnissen en Adolf Hitler niet uit de weg.
Voor de brochure Wat Wilders Wil (verschenen in februari 2008) heb ik de uitspraken van Geert Wilders nauwkeurig bestudeerd, de programmas van de PVV bekeken en de stemmingen bij 250 moties vergeleken. En ik kan u zeggen: het hoefijzermodel kan de toets der kritiek niet doorstaan. Of het nu gaat om integratie, sociaal beleid, of economisch beleid, nergens in de Nederlandse politiek zijn de inhoudelijke verschillen groter dan tussen de SP en de PVV. Dit soort inhoudelijk onderzoek heeft Dick Pels niet gedaan. Evenmin heeft hij gesproken met migranten die actief zijn in de SP, zoals de Tweede Kamerleden Sadet Karabulut en Farshad Bashir. Op basis van een onbewezen hypothese plakt deze wetenschapper politieke etiketten. Nadat dergelijke labels zijn geïntroduceerd, gaan zij al snel een eigen leven leiden.
De mediademocratie
Er zijn verschillende redenen denkbaar waarom het politieke etiketten plakken in Nederland zon vlucht heeft genomen. In de eerste plaats speelt ideologische onzekerheid een rol. In Nederland worden nauwelijks fundamentele debatten gevoerd, ook niet in de Tweede Kamer. Een discussie over de toekomstige verhouding tussen overheid en markt, de toekomst van de Europese samenwerking, de toekomst van de NAVO, het komt allemaal niet van de grond. Fundamentele discussies kunnen alleen worden gevoerd door politici die hun beginselen op orde hebben en dat is in veel partijen niet het geval.
Politieke etiketten dienen als surrogaat voor wetenschappelijke analyse. Etiketten maken het mogelijk om ingewikkelde kwesties terug te brengen tot platte plaatjes en persoonlijke tegenstellingen. Diskwalificaties worden sneller overgenomen in de media en brengen een politicus uitgebreid in beeld. Op deze manier wordt ook Nederland steeds meer een mediademocratie: de politieke strijd verplaatst zich van de debatten in de Tweede Kamer naar het labels plakken in de media. Deze strijd wordt niet zozeer gevoerd door gekozen volksvertegenwoordigers, maar vooral door schimmige spindoctors. En door sommige wetenschappers.
Politiek narcisme
De auteurs van Het bange Nederland lijken het slachtoffer van hun politieke narcisme. Zij zijn verliefd geworden op de positieve etiketten die zij zichzelf hebben toebedacht. Maar termen als progressief, kosmopolitisch en vrijzinnig verliezen hun aantrekkingskracht als zij niet meer behelzen dan eigenliefde.
Weinig inhoudelijk is ook de kritiek van Duyvendak, Engelen en De Haan op de onzekere elite, die de bevolking bang zou maken. Ik betwijfel of Nederlanders benauwd en bevreesd zijn geworden, zoals zij beweren. Onderzoeken van onder meer het Sociaal en Cultureel Planbureau laten zien dat Nederlanders best tevreden zijn met hun eigen leven, maar ook dat zij zich grote zorgen maken over de samenleving. Over migranten die hun weg in onze samenleving niet kunnen vinden, publieke diensten die in de uitverkoop worden gedaan, en het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel voor dat wat van ons allemaal is. Het is de taak van een volksvertegenwoordiger om die zorgen onder woorden te brengen en oplossingen aan te dragen.
Het is niet eenvoudig om te achterhalen wat Duyvendak, Engelen en De Haan precies bedoelen met het zelfgekozen etiket kosmopolitisch, behalve de oproep om de luiken open te gooien. Maar de deur staat al uitnodigend open. De wereldmarkt heef de productie en consumptie van alle landen kosmopolitisch gemaakt, schreef Karl Marx al in 1848. Maar onze verbondenheid met de wereldmarkt kan toch nooit een reden zijn om de democratische verworvenheden van onze sociale zekerheid op te geven? Europese samenwerking zou mensen toch niet moeten dwingen tot arbeidsmigratie, maar moeten leiden tot investeringen in een sociale welvaartstaat in de nieuwe lidstaten? Nieuwkomers voorbereiden op een leven in Nederland mag toch niet worden afgedaan als eng-nationalistisch?
Het kosmopolitisme van Duyvendak, Engelen en De Haan wordt opmerkelijk bleek als zij pleiten voor een beter wervings- en selectiesysteem voor de Nederlandse elite, die moreel en praktisch de weelde van dat leiderschap kan dragen. Met dit boek haalt in ieder geval dit trio de selectie niet. In Het bange Nederland weerspiegelen zich de narcistische vooroordelen van de auteurs, die verliefd worden op hun politieke gelijk. Hopelijk staat in een volgend boek de inhoud centraal.
Eerder verschenen in de Groene Amsterdammer van 14 november 2008
Ina laat ik geen anderen uitgebreid citeren, maar je wilt toch niet zeggen dat de PVV de door de PvdA verlaten sociale idealen net zo invult als de SP, want dan overzie je toch maar een deel van het politieke krachtenveld. Het viel mij ook op dat je dat wel sugggereert.
Misbruik en verdraaiing van Girard, wat ik al in 2 eerdere blogs heb aangetoond.
@wiljan45: Heb me het schompus zitten bladeren, maar niets fatsoenlijks gevonden dat op aantonen leek. Een linkje misschien of kopieer anders ook maar 12 A4-tjes in, want dan schijnt gebruikelijk te zijn in dit soort discussies
Meerkeuzevraag:
Inkopieren van hele lappen tekst.
Is dit
A. angstgedrag – stel dat ze de tekst niet lezen
B. dombogedrag: een link, wat is dat, hoe doe je dat
C. irritatiegedrag – iedereen heeft er de ziekte in om zo’n eind te scrollen
D. statusgedrag – kijk mij eens veel kennis hebben
E. winnaarsgedrag – niemand heeft het uithoudingsvermogen om dit te volgen, dus ik win
F. all of the above
G. none of the above
@Ina
Als de zondebokken worden verdreven is het resultaat geen ‘verzoening’ maar ‘onderdrukking’. Dit model kiest voor ideologisch ontpolariseren en gaat voorbij aan wat werkelijk gebeurt. Erg gevaarlijk.
Raar! Raar! Raar!
Peter Louter is weg.
Je noemt hem.
Maar niemand reageert erop.
Is hij opgegaan in rook? Of in alcohol?
Wie mist hem?
Ik moet maar een séance aan hem wijden. Want zomaar verdwijnen, dat gaat toch niet?
Onzinnig verhaal, gebasseerd op fantasie en theekransjes wijsheid.
Kijk Ina je kent mijn verhaal hierin. het zijn veriabelen. Die stuur je niet, die bestuur je niet, die maak je niet etc etc. Waarom in godsnaam denken mensen dat je met de rede nog kan besturen etc. Ik snap dit niet.
je kent mijn soft-filosofische verhaaltjes. Nu weer een geplaats. Daarin heb ik het steeds weer, hammer ik steeds weer (ook naar Peter toe) het zijn variabelen. Variabelen van macht, conceptie, geklets, of zo als Kletersteeg zegt: theekransjes wijsheid. Daar bedoelt hij niet mee, denk ik, je verstand maar het wel-en-wee van signaleren.
Wat doet een varibel veranderen? Noem een politieke richting. Je weet als er een aardbeving heeft plaatsgevonden er altijd schokken aan vooraf gaan. Nu dat zie je in de Nederlandse luier zuigkindjes politiek ook. Er komen schokken. Wat is het resultaat. precies een aardbeving. Er daarna precies dan begint alles weer van voren af aan. Jouw uitleg is een van voren-af-aan uitleg.
Nu heb ik nog steeds die vraag: wat gaat buiten de macht(en) en concepties om en is sterker? Van bovenaf valt niets te regelen. En waarom niet?
Precies dat is hét antwoord…(…)
Onafhankelijke variabelen zijn min of meer ‘vaste’ kenmerken. Bijvoorbeeld: sekse, geboorteplaats, geboortedatum, land van geboorte.
Afhankelijke variabelen kunnen een waarde hebben die afhangt van de onafhankelijke variabelen.
Deo
Ina, ik hen je blog gelezen en alle reacties erop, een hele klus maar de moeite waard.
Landhehe, 1:o9, Ina is degene die overstelping met nieuwe theorie als wapen hanteert. Zioe de gelijkenis met M. Trepp. Ze zijn ook fan, ongezien, van elkaar. Ongebreidelde fabulatie.
Ga zelf maar een onderzoek instellen, over wat dit wel en niet met de in zijn graf draaiende Girard te maken heeft…
Antwoord op je quizzvraag: H.
Maria: Het schema had ik gebruikt in deel 1 en was i.v.m. citaat wel handig om ok hier te plaatsen.
Het hogere plan slechts een poging hoor.;-)
@ Johanna : Dank, ik doe mij best.
@ Helena : De pvdA is al een tijd de koers kwijt. Een duidelijk verhaal, eigen gezicht en een ferm weerwoord, ontbreken.
Zelf hoop ik dat de SP in het gat springt dat de PvdA achterlaat
@ Eric : Waarom ik spreek van een mimetische crisis onderbouw ik in deel 2 met
het stuk van leon heuts. %3Cbr” “http://www.filosofiemagazine.nl/00/fm/nl/121/artikel/5104/index.html” target=
“_blank”>http://www.filosofiemagazine.nl/00/fm...” target=
“_blank”>http://www.filosofiemagazine.nl/00/fm... Hier sluit jouw begripsvorming in
je eerste reactie prachtig op aan.. Vervolgens ga je in op een deel dat
afkomstig is uit de bijdrage van vorig jaar en had betrekking over een grotere
middenklasse die in een mimetische crisis verkeerd. De vier fases die ik
aangeef neem jij als premisses en daar gaat het fout en valt je verdere analyse
wat deze bijdrage betreft in het water. Behalve dan dat hij onderstreept hoe de
PvdA door geschipper is met rechts in paars en nu met de religieuzen
Waar het mij met betrekking tot deze bijdrage vooral omging is de slot
overdenking. Van daaruit kijk ik terug op het afgelopen jaar en moet ik
constateren dat de concurentie enkele vergroot is en een zekere held alleen
maar groeit. Wat betreft je twee reactie begrijp ik niet goed hoe het
kosmopolitische zich tot deze bijdrage verhoudt Het boek : Bange
Nederlanders ken ik (nog) niet. De schrijvers trekken mij ook niet echt aan.
@
Landheha : het mimetische slaat op het elkaar lijken en de concurentie die daar
uit voorkomt. Lees anders ook even wat Erik bij de begripsvorming schrijft.
@
Ruud : Eric of de SP-ers die hij aanhaalt?
@ Martin : Sp en PVV zijn aparte
fenomenen die alhoewel zich sterk makend voor een aantal zelfde doelen (zorg en
huisvesting) een totaal van elkaar verschillende invulling daaraan geven. .
@
Wiljan : Je hebt helemaal niets aangetoont, behalve dat je niet begrijpt of wil
begrijpen hoe ik o.a. girards theorie toepas.
@ Alib : Inderdaad levert
dat altijd bloedige en onaangename tafrelen op, vandaar dat het zaak is om de
hamer te leggen aan de sokkel
.
@ Fi de Kat : Peter is in de zomermaanden
in Polen en blogt dan niet
@ Robert : zie het als een bril waardoor ik
de werkelijkheid beschouw, morgen kan hij (weer) roze zijn, of groen
Wittgenstein maakt mij altijd zo moedeloos;-)
@ Antoinette : Dank daarvoor
Jij verdraait Girard. Je laat de essentie van zijn werk weg, waarom?
Welke essentie Wiljan? Die van de christelijke vergiffenis?
Nee, maar je zit in de richting.
@ Ina
Je schrijft: “wordt de immigrant en vooral de moslim in navolging van Janmaat, door Bolkenstein, Fortuyn, Wilders en Verdonk als zondebok geponeerd.”
Ik heb er vaak erg veel moeite mee als mensen in categorieen worden gestopt. “De islamieten”. “De immigranten”. “De linkse kerk”. Als middel in het debat en in een propagandaoorlog is het een slimme aanpak, maar niet als middel om het onderwerp beter te leren begrijpen.
Concreet: Bolkestein stelde een onderwerp aan de orde en doorbrak daarvoor een taboe. Als iedereen daar serieus opin was gegaan, hadden we er nu veel beter voorgestaan.
Fortuyn treiterde en gebruikte een soms discriminerende retoriek, maar op de keper beschouwd waren zijn standpunten niet zo extreem. Hij wilde de grenzen dicht, maar volop aandacht en respect in de integratie, met een generaal pardon.
Ook bij Verdonk lag het probleem vooral in de retoriek, al is ze inmiddels bijgedraaid.
Wilders is een heel ander verhaal. Hij overschrijdt inhoudelijk belangrijke grenzen en distantieert zich van belangrijke Nederlandse waarden. Hij wijst wèl nadrukkelijk zondebokken aan.
Ik vraag me nu twee dingen af:
1. Of Wilders de kansen had gekregen die hij nu heeft gegrepen als we collectief niet anders op Fortuyn, Verdonk en vooral Bolkestein hadden gereageerd?
2. Wat we nog kunnen verwachten mocht Wilders wegvallen. Als je al op deze site ziet hoe toch tolerant er gereageerd wordt op nazistische bijdragen, vrees ik het ergste. Nederland loopt een grote kans om internationaal bekend te worden als een land met een hoog percentage stemmers op een nazistische partij. Daarom hoop ik dat Geert nog heel lang gezond en wel in de Nederlandse politiek blijft.