De overeenkomsten tussen Erasmus en Tariq Ramadan.3 : Redelijke verdraagzaamheid en pluraliteit.
Ik begon deze serie in januari van dit jaar met het deel: Tariq Ramadan bergt van Ockham en Erasmus in zich.
Ik eindigde deze bijdrage met :
“In de lijn van Ian Hamel zie ik enerzijds de theoloog/ filosoof Tariq Ramadan als een soort William van Ockham die het geloof in God als absolute macht als uitgangspunt nam voor zijn nominalisme. Het nominalistische denken bracht een tendens opgang die de filosofie losweekte van de geloofsleer en zodoende een scheiding tussen filosofie en theologie, tussen weten en geloven teweeg bracht. Ook Tariq Ramadan legt deze scheiding Dit wordt o.a. uitgewerkt in de eerst de drie hoofdstukken van zijn boek: Western Muslims and the Future of Islam. Het derde hoofdstuk begint als volgt: citaat terug te lezen in vorige bijdrage De Tawhid en Sharia beschouwt Tariq Ramadan als absoluut universeel beginsel hij noemt dit de Tekst. De maslaha, jihad en fatwa vertegenwoordigen het weten en zijn veranderlijk, zij worden onder de noemer context geplaatst. De “dubbelheid” van Tariq Ramadan is gelegen in zijn orthodoxe opvattingen met betrekking tot de Tekst en zijn progressieve opvattingen aangaande de Context waar hij in de traditie van Erasmus, More en Gillis pleit om vanuit humanistische houding van verdraagzaamheid en tolerantie een actief pluralisme na te streven.”
De vergelijking met Erasmus deed vooral de conservatief liberale reactanten uit hun vel spatten. Inmiddels zijn er twee delen verschenen waarbij ik een vergelijking tussen Erasmus en Ramadan trek.
In het eerste deel: Geloof en begrip, heb ik uiteengezet dat Erasmus en Ramadan een scheiding aanbrengen tussen enerzijds de Bron ( Evangelie en Tawid) en de weg naar de bron (Jezus Christus en de Sharia) en anderzijds het aardse bestaan ( kerk/samenleving en tijdgeest).
Ik heb tevens aangegeven dat zowel Ramadan als Erasmus, om tot een dieper geloofservaring te komen, de tekst en de geloofshouding willen zuiveren van de context. Het gaat hier om verinnerlijking, een naar binnen gekeerde beweging.
Bij Tariq Ramadan is er echter een tweede beweging die naar buiten is gericht. Het ontdoen van de oude context schept ruimte voor de creatie van een in de nieuwe context passende geloofsbeleving.
In deel twee, heb ik laten zien dat het humanisme bij beide een religieus humanisme is. Dit humanisme bevestigt en verdiept de relatie van een individu met het Transcendente. Vanuit deze houding handelt en maakt het individu keuzes die in overeenstemming zijn met de bron. Zin en zingeving van de mens komen voort uit en keren terug bij het Transcendente. In dit laatste deel wil ik aandacht besteden aan de begrippen redelijke verdraagzaamheid en pluraliteit.
Deelnemerslijst
Weet je wat het verschil is tussen Ramadan en Erasmus? Erasmus was niet in de rug gestoken door Ramadan.
@ Mihai : Dat is waar, Erasmus werd pas aan het einde van zijn leven uitgekotst….
Over honderd jaar heet een topuniversiteit in Nederland Ramadan. En 20% van de studenten zullen moslim zijn. Of niet.
Wie weet…
ik ken uit het artistieke leven als eenvoudige, simpele jongen wel vermoeiende tiepes maar Ina D. slaat alles die lult je nog de oren van je kop af waar je zelluf bij staat! Zeker weten! En voor je het weet spring je in het rond in een boernoes, kaftan of turkenbroek rond een kampvuur in de Sahara.
@Ina
Heb je dat boek al gelezen “Ad Hominem Arguments (Studies Rhetoric & Communicati) by Douglas Walton (University Alabama Press) [HTML] [1998]“?
@ Fred : Ik begrijp niet wat je opmerking met mijn serie te maken heeft. Wat ik helemaal niet begrijp is dat je je vrijwillig onderwerpt aan mijn betogen…
@ Mihai : Nee…
@Ina
Als je het had gelezen had je het ook aan Fred kunnen aanbevelen. Ter verfijning van zijn argument.
Interessant om te lezen!
Hebben jullie op de website van Ramadan al zijn brief gelezen waarin hij op zijn ontslag in Rotterdam een uitvoerige reactie geeft?
http://www.tariqramadan.com/spip.php?article10749
Mihai: Ik weet niet of Fred voor verfijning op dit gebied vatbaar is.
Ja, Helena en ik heb ook gereageerd.
@Ina
Zo nu en dan bekijk ik onder voorbehoud en met de nodige moeite je weblog. Ik begrijp nu dat mijn commentaren je ergeren. Ik denk dat ik geen kubieke millimeter begrip of sympathie voor je betogen kan op brengen en ook niets van je beweegredenen begrijp, kan of wil begrijpen. Ik zal niet meer reageren op je weblog. Geen probleem. Exit. We hebben elkaar niets mede te delen. Jammer. De promotie van de ondergang van de Westerse cultuur zoals al decennia lang gepropageerd door de zachte sector die uit van de pot gerukte socios lijkt te bestaan en het met eeen gewichtig klinkende complexe academische schijn argumentatie meedogenloos uitleveren van Nederland aan Islamitische middel eeuwse bezetters heeft niet mijn instemming en lijkt zijn oorsprong te vinden in het ongelukkige karakter en mislukte levensloop van degenen die deze richting aanhangen. Psychotherapie en resocialisatie lijkt op zijn plaats.
Dit is de tweede keer dat je zegt nooit meer bij mij te reageren. Wanneer je commentaar kant noch wal raakt, zijn ze storend. Irritant is wat mij betreft te sterk uitgedrukt.
Okee, ik zal je niet meer storen. Ik geef het op. Je kop, krullen en scherpe intellect blijven fascineren, maar dat is ook alles! Hetgeen je ongetwijfeld zult opvatten als fervent en te veroordelen sexisme van het alom gekenschetste varken Fred van der Wal
@Ina
Je kan de reacties onder de column van Amanda Kluveld als voorbeeld gebruiken. Gewoon een grens stellen: tot hier en niet verder.
Ouwbollige toonzetting, hoe intelectueel ook, maar onze moderne denkers zitten inmiddels op een iets ander discours. Dat je weer terugkeert naar Middeleeuwse setting , is wat je wilt, maar retro blijft het.
Dag Fred.
Mihai : Ik snap wat je wilt zeggen.
Iris : Ik zie niet waar je reactie ingaat op de inhoud van de bijdrage cq serie.
@ Ina – Inderdaad, het gaat om de toonzetting, walmende wierookvaten en middeleeuwen, die iets meent te beschrijven van nu. “Inhoud’ is een oud begrip als ze zich geen rekenschap geeft daarvan. Ongetwijfeld was je vroeger communiste, die hanteerden ook altijd dat argument. Ik zat zelf in die kringen, dus weet er iets van. Ongelofelijke ouwbolligheid werd verkocht als : ga eens in op de inhoud.
Voor dogmatisch figuren als Ina Dijstelberge, maakt het niks uit welke argumenten je aanvoert, ze verwerpt ze allemaal.
Daarom hier maar weer eens enkele citaten uit een artikelen van Carel Brendel, onder het motto, de waterdruppel holt uiteindelijk de hardste steen uit.
Het heeft ook geen zin om te verkondigen dat Ramadan liberaler gezind en niet zo star reactionair is als extreme islamitische groepen als Hizb-ut Tahrir. Dat is hij inderdaad. Mainstream katholieke ideologen zijn niet zo star reactionair als de Tridentijnen (een ultra-conservatieve katholieke stroming, CB). Maar dat maakt ze nog geen bondgenoten van links.
Het probleem is dat grote delen van de linkse beweging zo ontworteld en in verval zijn geraakt, dat ze niet meer in staat zijn om het verschil te zien tussen critici van de bestaande maatschappij die een positief alternatief bieden voor het kapitalisme (de arbeidersklasse, de op klassenstrijd gerichte linkse beweging), en critici die niets anders zijn dan achterom kijkende reactionairen.
Nep-links is schijnbaar vergeten waar het positief voor staat, en herinnert zich alleen waar het tegen is (Blair, Israël en, het allermeest, Amerika). Omdat islamisten tegen Israël en de VS zijn, en katholieke reactionairen in het algemeen niet, denkt nep-links dat islamisten progressief zijn.
Ramadan mag dan geen fundamentalist van de ergste soort zijn maar hij leidt duidelijk een hele generatie op van religieuze kaderleden die proberen het secularisme in Frankrijk te veranderen in een meer pro-godsdienstige richting.
Achter de modern en redelijk klinkende Ramadan staan de islamisten van de Moslimbroederschap. Hij is het redelijke gezicht van de politieke islam, en de smalle kant van de wig.
Hier het gehele artikel: http://home.hetnet.nl/~c.brendel/Kramp.htm
@ Iris : Jammer dat ook jij je van persoonlijke aanvallen blijft bedienen. Als je wat ik schrijf niet interessant vind of niet de moeite wil nemen om op in te gaan dan kan je reageren ook achterwegen laten.
@ Jan Plezier/Jan Geurtsen/Jop Broekemans: Lezen kan ik van jou helemaal niet verwachten. Het is slechts een dwangmatige reflex op namen.
Is Carel Brendel de tegenwoordige opperfuhrer van de ad hominem clan?
Overend blijft dat we met Ina D. een buitengewoon schrandere ijzersterke dame hebben ontmoet waar ik ondanks haar standpunten respect voor zal blijven houden.
Kommermaareensom!
Nou jullie!
@ Ina – Je verwerpt vormkritiek, want ik moet ingaan op de ‘inhoud’. Maar vormkritiek is geen persoonlijke aanval, het is een aanval op de vorm en op jouw pretentie dat die er niet toe doet, want het gaat om de inhoud. Vraag eens aan Mihai hoe daar in Roemenie elke mond mee werd gesnoerd. Ben benieuwd.
Erasmus heeft zijn geschriften niet in het krantje van de paus uit Rome laten zetten.
Hij kwam daar ook helemaal niet voor in aanmerking.
De ideeen van Ramadan zijn voor hardliner Iran kennelijk geen enkel probleem.
Ramadan is dus zeker een betere kameleon dan de vriendelijke Erasmus.
Ik heb mijn conclusies getrokken.
Exit Ramadan
Leuk dat vrouwelijke groen-linksers niet consequent afstand nemen van een vrouwen-verkrachtend regime
Trouwens precies zoals Ramadan : Iran is een puinhoop maar hier gaan we gezellig wat oude referenties bespreken.
@ Iris kijkt:
Onder het eerste deel maakte je o.a. de opmerking:
iris kijkt 05-02-2009 02:11
In deze tijd vergeleken worden met iemand van pakweg 500 jaar geleden,is natuurlijk volkomen dodelijk , de absolute retro, ook dodelijk voor degene die dat serieus zo meent te stellen.Jij dus.Daarnaast sterft het verhaal door saaiheid.Mohammed in zijn tijd lijkt me progressief , hou je dat vast is het inmiddels conservatief en niet zo’n beetje ook. Idem dito Erasmus, dus Tariq Ramadan in deze tijd ?
Waarop ik reageerde met:
Iris kijkt: Ik vergelijk niet, ik plaats Ramadan in een traditie. Dat is niet vreemd of achterhaalt en allerminst dodelijk. Saaiheid, dat is een subjectief gegeven. De saaiheid heeft jouw er niet van weerhouden om het stuk te lezen en becommentariëren.
Dit is deel één en gaat over sec vergelijkingen. In mijn slotconclusies komt mijn eigen mening naar voren, danook de kritische noot.
Nogmaals de vergelijking Erasmus/Ramadan is niet één op één. Zoals ik al in mijn reactie aan An van de Burg vermeldde, zal ik TR langs de meetlat van verschillende filosofen leggen.
Je zegt dat het niet klopt, maar geeft niet aan waarom?
Daar zou ik wat aanhebben, meer als het secundaire commentaar wat nu ten toon wordt gespreid.
Nu kom je met min of meer hetzelfde terug.
Bij vormkritiek kijk je of stijl en bedoeling van de tekst overeenkomen.
Over de stijl heb je gezegd dat deze oudbollig is en het doel vanuit de middeleuwen het heden verklaren. Het zou handig zijn als je dat onderbouwt. Zo blijven het voor mij losse kreten waar ik niets mee kan.
@iris
Je eerste reactie was een drogreden. En de tweede ook.
@Helena
Dat is toch zijn column uit NRC?
@ Landheha : Fijn, dat je conclusie vast staat… waarom die laatste opmerking nodig is snap ik niet.
@Helena
Trouwens leuke reactie daar:
@George
KIjk hier een reactie op de site van Ramadan
Dear Mr. Ramadan,
As a German Political Scientist and Historian who wrote his PhD in the Netherlands – out of fascination for this rich and tolerant culture and political system – I can only say that Im shocked to what happend in the Netherlands in the last 8 years. Not only a grewing climate of intolerance against minorities and especially moslims, but also a political radicalisation – not coming from various moslimgroups, but from members of the Dutch Parliament, like Hirsi-Ali, Wilders, Verdonk etc…I think that the Netherlands today – under the label of liberalism – one of the most intolerant countries against minorities in the EU. What happend to you in Rotterdam is a shame – a shame for the Netherlands and a shame for the so called Western Civilisation. As a liberal protestant I disagree on some points with you – but differences must be part of a public, open and debate in dignity – not of hate and – more subtile – under the label of liberalism and free speech condemming other political, cultural and intellectuell standpoints. I hope you will stand strong for your opinions and will also in the future part of the debate and dialogue between the western and islamic civilisations. Kind regards,
http://www.tariqramadan.com/spip.php?article10749
@ Ha, interessant Mihai ontwijkt m’n vraag over Roemenie, want dat is een drogreden. Hoe Mihai redeneert meestal,dus de vorm, z’n formalisme en onbuigzaamheid, nergens zie je hem buigen of tegenstrijdig willen zijn, begin je haast te denken dat hij ooit een functionaris is geweest van dat regime daar toen, in ieder geval een flinke klap van die molen heeft meegekregen. Maar dat is slechts een opkomende gedachte.Inderdaad : een suggestie.
@ Ina – ja, ik kom met hetzelfde terug, zoals iedereen hier op het VKblog.Onderbouwing is weer een inhoudelijke eis. Vormkritiek is vanuit de indruk. Zoals de vraag of een jurk mooi staat, om maar wat te noemen.
@Mihai, dat zou best kunnen! Sterker nog: het is ook zijn column.:-)
Daar heb ik niet bij stilgestaan.
Inderdaad een goede reactie!
Ina, ik vind eerlijk gezegd geen enkele vergelijking. Nog in tijd, filosofie, aandacht en werkelijkheid.
Dit soort vergelijkingen kun je niet maken. Gaan altijd mank.
Groet Ina, An.
Kun je ook aangeven waarom An. Zo heb ik er geen moer aan.
Ina, ik zeg toch dat
a – de wereld zò klein was; aandacht.
b – zijn filosofie was slechts gebaseerd op die kleine, overzichtelijke, uit twee godsdiensten bestaande
wereld.
c – Erasmus`s wereld was er een van een zeer kleine elite.
d – Ramadan hangt nu wereldwijd aan een kruis.
Bovendien is Ramadan overtuigd moslim en Erasmus was niet gelovig in die zin.
Dat Erasmus een pluriforme samenleving wilde is zoveel keren door zoveel filosfen verklaard; wie zegt dat niet in de wereld van de filosofen. Ook gelovigen als Kierkengaard en Blaise Pascal zeiden dat!
Desalnietemin is je onderwerp mooi en intersssant.
An.
In alle steunbetuigingen aan Tariq Ramadan mis ik voortdurend de analyse van de oorsprong en het hoe en waarom van zijn aanstelling.
Ondanks het feit dat ik dit ontslag vooral de manier waarop, afkeur, was en blijft om te beginnen zijn aanstelling een miskleun.
Het is niet de taak van een Nederlandse overheid om zich te mengen in religieuze diskussies tussen burgers.
“Bruggebouwer”, tja, hebben we ooit iemand aangesteld om te bemiddelen tussen de Gereformeerde Gemeenten in Nederland en de Artikel 31 geleovigen?
Zelfs toen protestantse kinderen in Zeeland met stenen bekogeld werden door de Katholieke kinderen in het dorp waar ze doorheen moesten naar school, is daar nooit een overheidsdienaar belast met de taak van bemiddeling of “bruggebouwer”. Er werd hoogstens een diender naar toe gestuurd. Het probleem is vanzelf overgegaan. En misschien weten weinigen dit nog, maar dat is minder dan een eeuw geleden, en gebeurde vast ook elders in dit land, net zo, of vise versa.
Gelukkig, blijkt achteraf, heeft de overheid zich nooit gemengd in dit soort diskussies of problemen.
Religie is een particulier iets. Je kiest er immers geheel persoonlijk voor om iets te geloven of niet. De overheid dient de orde te handhaven, politieke beslissingen te nemen en die uit te voeren en nog het een en ander. Met geloofsovertuigingen heeft een overheid in principe niets te maken.
Een man als TR aanstellen, die ondanks zeer verlichte en doordachte theoriën, toch de wereld en de samenleving geheel vanuit zijn mohammedanisme bekijkt, blijft een religieuze figuur, die alles in de wereld probeert te verklaren aan de hand van, en met in zijn achterhoofd, zijn geloof.
In Nederland hebben we ook zeer verlichte katholieken, gereformeerden, jehova´s en aanhangers van het jodendom gekend, en die zijn er nog steeds. En nu dus ook verlichte mohammedaanse denkers.
Maar dat die verlichte, gelovige, denkers met een religie, iets over de politiek in mijn land te zeggen zouden moeten hebben, gaat er bij mij niet in.
Het is al erg genoeg dat er politieke partijen zijn die in hun statuten verklaren dat de bijbel, of welk ander “boek” dan ook, de leidraad is voor al hun handelen.
Religie is al duizenden jaren een heel goede reden gebleken om welke gruwelijkheden dan ook uit te halen. En altijd weer stond “hun” god aan de kant van die geweldplegers en veroveraars.
Het is toch inmiddels hoog tijd daar eens van af te stappen. En in dat kader past ook een religieuze filosoof als TR niet in het bestuur van een land of stad.
Dat is een mening die TR niet zal snappen vermoed ik. Gelovigen kunnen gewoon niet zo denken, Gereformeerd, Katholiek, Mohammedaan of Hindoe (etc.), dat maakt in dat opzicht niets uit. Altijd weer blijft hun god en de daarmee samenhangende theorie hun denken beïnvloeden en mixed zich vrolijk door alle ideëen over de inrichting van de samenleving heen.
Alle hoogdravende theoriën en analyses over het nut van zijn aanstelling, of de ellende die er nu gaat onstaan door zijn ontslag, hebben, in dat kader, geen enkele zin. Mijnsinziens valt ook jouw stuk daar onder. En dan wil ik nog niet eens zeggen dat hij kwaad heeft aangericht of dat er dóór die aanstelling foute beslissingen zijn genomen.
Ik neem zelfs aan dat hij alles heel erg goed bedoelt. Dat hij een groot denker is, een wegbereider voor de liberale mohammedaan in NL.
En dat Erasmus ook goeie dingen heeft bedacht of gezegd, is duidelijk. Maar dat is eeuwen geleden toen de seculiere “demokratie”, of zelfs maar dat begrip, ook nog niet bestond.
Liberale, gematigde of weldenkende gelovigen, van welke richting dan ook, blijven gelovigen. En daar wordt niemand ooit echt beter van en, vooral, dienen we onze politieke beslissingen niet aan over te laten of, misschien erger, door te laten beïnvloeden.
Tenzij we terug willen naar een theocratie natuurlijk.
Maar ik denk dat ook de grootste Nederlandse aanhangers van TR daar net zo min echt op zitten te wachten.
@ An :
A Kleine wereld, dat betwist ik. Hij reisde veel in een periode die gekenmerkt werd door grote verschuivingen. Zie ook hier
http://www.erasmus.org/index.cfm?fuseaction=site.show&CTX_ID=4971E9CE505693014B032EFA95B084C9
B Ook onjuist.
C dat kan ik niet ontkennen, maar ook Ramadan beweegt zich voornamelijk in elitaire kringen
D Erasmus werd ook behoorlijk verketterd door zijn eigen kerk en door de reformisten. Ook denk ik dat de Turken niet erg ingenomen met zijn adviezen aan Karel V
Je kan bij Erasmus m.i. niet stellen dat hij een pluriforme samenleving voorstond. Op dat punt is er geen overeenkomst tussen met Tariq Ramadan.
@ Jbourbon : Een enorm verhaal wat hier een beetje plompverloren staat dit is een bijdrage in een serie die op zich los staat van het ontslag van Tariq Ramadan. Het enige verband dat ik aan het eind leg heeft van doen met dreigende verlies van een karakteristiek van de Lage landen.
Waarom zet je deze reactie niet als bijdrage op je blog, dan kan je er over door discusiëren.
Jammer dat je niet de moeite hebt genomen om even de hele serie te lezen en te zien waar ik werkelijk over schrijf.
Het overgrote deel van de mensen is gelovig, onze seculiere samenleving maakt dat pluformiteit mogelijk is en dus dat al die gelovigen en ongelovigen naast elkaar kunnen leven. Religie maakt en zal voorlopig een wezenlijk deel uitmaken van de wereld/samenleving waarin wij leven.
Eigenlijk word ik een beetje triest van deze discussie.
De ander? Er is geen ander dan hij of zij die lijkt op mij.
De ander die op mij moet lijken of niet zijn.
Ik krijg steeds meer het idee dat ik in maart het juiste
citaat haalde uit een boek:
( ) de moslim vrouw vragen om uit haar omgeving te
stappen, om zich tegen haar familie te keren, tegen haar
man, haar vader en haar broer, tegen de tradities en de
religie, tegen de onderdrukkende en ondemocratische
normen en waarden van haar cultuur om vervolgens
gezellig over onze bedreigde normen en waarden te
babbelen, dat is onmogelijk. Iemand helpen is niet
hetzelfde als hem in een bepaalde richting duwen en
zijn gedachtengoed op voorhand bepalen.
Samira Bendadi in Dolle Amina’s; Feminisme in de Arabische Wereld
Tolerantie is een groot goed, dat betekent niet dat je alles goed praat,
maar wel dat je de ander als een volwaardig gegeven beschoud waar je
rekening mee houdt en mee omgaat in plaats van afstand te nemen en
uit te slutien.
@Ina: Als je het niet op z´n plaats vindt of het stoort je in je reeks verhalen, haal je m´n reaktie maar weg. Vind ik helemaal niet erg hoor.
Overigens is je laatste opmerking/alinea natuurlijk ook niet waarom het gaat. Dat religie een deel is van onze samenleving, is (helaas) duidelijk. Maar daarom hoef je er politiek en bestuurlijk nog geen hot item van te maken.
(nee, ik heb niet de reacties gelezen…)
Juiste observatie. Toevoeging: Ramadan mist de humor (de satirische toon) van Erasmus. Hij verdrinkt in zijn eigen gelijk, in zijn serieusheid, De oude islam was redelijk bekend met satire (zie 1001 Nacht ). de moderne islam moet de satire blijkbaar opnieuw uitvinden).
Tarik moet zich maar eens storten op ‘dubbele bodems’ en ‘zelfkritiek’. Het heeft waarschijnlijk minder te maken met religie dan met karakter. De ‘Franse’ serieusheid heeft hem opgeslokt, overweldigd.
De man moet leren lachen om zichzelf. Dat slecht een dikke drempel.
Ina hoe kun je in vredesnaam een paralel aangeven met iemand die het geloof bestreed en iemand die het geloof, gerelativeerd wil aanprijzen??
De man Ramadan leeft nu in een hekseketel!
An.
Wat mij niet bevalt in jouw betoog is dat je het als vanzelfsprekend aanvaardt dat mensen de begrippen ‘religie’ en ‘humanisme’ aan elkaar koppelen.
Humanisme plaats de MENS boven god. Religie plaatst GOD boven de mens. Hetgeen betekent dat een humanist altijd antireligieus is. Hoogstens kan hij kiezen voor de MYSTIEK. Mystiek heeft niets te maken met vormgebonden religiositeit. MYSTIEK is kiezen voor alles wat het leven te bieden heeft… God kan er deel van uitmaken, maar die God kan alle vormen aannemen die de MENS hem geeft.
Een belangrijk mystiek denker binnen de wereld die zich ‘islamitisch’ noemt is RUMI. RUMI stelt heel duidelijk dat de verlichte mens God niet meer nodig heeft. God is speelgoed voor onverlichte geesten…
RUMI’s mystiek wordt ook wel ‘de leer van het hart’ genoemd. Je moet niet religieus zijn. Je moet gewoon een hart in je donder hebben…
Ben het met je eens wat betreft de conclusie. Ook de vergelijking met vroeger. De Lage Landen missen veel wat ze vroeger zo mooi konden uitdragen
Groet Robert Kruzdlo
@Ina en An
Ik ben het met de kritiek van An op Ina wel eens. Het maken van historische vergelijkingen -of noem het in een traditie plaatsen- is lastig. Zeker als er 500 jaar tussen ligt. Overeenkomsten zijn altijd wel te vinden, maar verschillen des te meer. Je praat over twee totaal verschillende maatschappijen met afwijkende normen en waarden.
Zo’n vergelijking kun je vanuit meerdere intenties maken. Hier lijkt me de opzet dat de kwaliteiten van Erasmus aangewend worden om af te stralen op Tariq Ramadan.
Zoals An al zegt is het grote verschil tussen Erasmus en Ramadan hun missie. Ramadan is behalve een denker ook een propagandist voor de islam. In zijn hele leven probeerde Erasmus juist zo neutraal mogelijk te blijven wat de kerk en de kerkelijke strijd betreft. Bijvoorbeeld door zijn verhuizing naar Basel in 1521. Daar waar Erasmus een buitenstaander wilde zijn om zijn wetenschappelijk werk veilig te stellen, kiest Ramadan bewust partij en voert een en ander in elkaars verlengde uit.
Erasmus was tolerant in zijn tijd. Intolerant is niet het bestrijden van iemands opinie, maar het verbieden en bestraffen daarvan. Erasmus bestreed andersdenkenden -bevreesd dat de eenheid van de kerk aangetast werd- maar wilde ze niet verbannen of doden. Vraag is of Ramadan op dezelfde manier voor de eenheid van zijn kerk gaat. Hij lijkt geen hoofdstroom te vertegenwoordigen en daarom kerkelijke eenheid eerder te verkleinen dan te vergroten. Dat roept de vraag op wat de rechtvaardiging voor zijn eventuele tolerantie zou kunnen zijn.
Erasmus was in zijn tijd gezaghebbend en wereldberoemd. Dat is Ramadan niet. Ook omdat de wereld nu zo gefragmenteerd en geglobaliseerd is. De vergelijking is interessant, maar gaat mank. Het lijkt zinvoller om Ramadan te vergelijken met tijdgenoten.
Op karakterologische verschillen tussen Erasmus en Ramadan wijzen sommigen al. Ramadan neemt zijn eigen ernst veel te serieus en is zelfingenomen als een Franse intellectueel, terwijl Erasmus veel relativerender over zichzelf was. Ook in de kern boers. Verder mist Ramadan het politieke en diplomatieke inzicht dat Erasmus in zijn tijd groot maakte en laatstgenoemde op voet van gelijkheid deed verkeren met kerkelijke vorsten, koningen en hoge functionarissen.
@ Martin : Mooie reactie en mooi citaat. Jouw definitie van Tolerantie komt overeen met hetgeen Ramadan hier ook over zegt. Erasmus’toleranteibegrip is veel beperkter.
@j.bourbon : Je reactie laat ik staan, ik wis nooit…
Wanneer een groot deel van de bevolking gelooft dan zal dit altijd een onderwerp op de politieke agenda blijven…
@ Alib : Over het gebrek aan humot waren we het al onder een vorig deel eens geworden.
@An : Erasmus bestreed het geloof helemaal niet hoe kom je daar nu weer bij?
@ Wim Duzijn : In deel 2 ben ik uitgebreid ingegaan op het begrip humanisme bij ERasmus en Ramadan. Het gaat hierbij om een religieus humanisme dat inderdaad ver afstaat van het hedendaagse humanisme waarin de mens los is van god.
@ Robert : Bedankt voor je begrip.
Ik begin deze verhandeling met een citaat van de grote filosoof Ruud Zweistra:
“Een vergelijking van Erasmus en Ramadan is als een vergelijking van Michelangelo en Arno Breker.”
Ter toelichting wil ik hier bij vermelden dat de grote filosoof Ruud Zweistra hiermee doelde op het feit dat zowel Erasmus als Ramadan door diverse (hoewel veelal verschillende) mensen zijn omschreven als denker en/of filosoof, en dat zowel Michelangelo als Arno Breker door diverse (hoewel veelal verschillende) mensen zijn omschreven zijn als kunstenaar of beeldhouwer.
Een verdere stap in de hermeneutiek van deze tekst is dat de bijdragen van Arno Breker weliswaar in eerste instantie en formeel vallen onder datgene dat men normaliter omschrijft als “kunst”, maar dat de context waarin Arno Breker die kunstzinnige activiteit ontplooit heeft, hem bij de overgrote meerderheid der waarnemers heeft doen belanden in een heel andere categorie dan die der kunstenaars.
En dat, de analogie voltooiend, een vrijwel identiek overweging geldt voor de geval van Tariq Ramadan, en zijn mogelijke positie als filosoof of denker: de omgeving waarin hij zijn activiteiten verricht, is dusdanig dat hij in een geheel andere categorie behoort dan die van denker of filosoof.
Waarbij het merkwaardige toeval zich voordoet dat Arno Breker en Tariq Ramadan hun activiteiten verrichten in omgevingen die merkwaardig veel overeenkomsten met elkaar vertonen: ideologisch, dictatorieel en gewelddadig.
En voor degenen die in staat de volgende stap in de hermeneutiek te nemen, kunnen we constateren dat, als je maar genoeg woorden gebruikt en lang genoeg en consequent werkt met de verkeerde betekenis ervan, en exclusief gebruik maakt van citaten van mensen uit je eigen ideologische hoekje, het mogelijk is alles te bewijzen wat je maar wilt.
Gebruik genoeg woorden, en driekwart en meer van de toehoorders valt af vanwege de hoeveelheid, en de rest wendt zich na zo veel verkeerde betekenissen en selectieve citaten walgend af, onder het motto: dit is toch hopeloos.
@ George :
=Je praat over twee totaal verschillende maatschappijen met afwijkende normen en waarden.=
Ik praat helemaal niet over maatschappijen, ik vergelijk de wijze waarop beide het geloof benaderen, het schrift centraal stellen, het humanisme inzetten en de wijze waarop zij het begrip tolerantie hanteren.
=Hier lijkt me de opzet dat de kwaliteiten van Erasmus aangewend worden om af te stralen op Tariq Ramadan=
Waar leidt je dat uit af?
Erasmus propagandeerde in zijn tijd toch net zo goed christelijkheid en evenals Ramadan pleitte hij voor het ontmantelen van in zijn tijd door de kerkelijke tradtie ontstane,de context en het richte op de enige openbaring, de tekst.
Erasmus wqas alles behalve een buitenstaander hij plaatste zich zelf midden in de polemiek. Toen de kritiek in Leuven te groot werd en hij zich wilde ontdoen van de druk om zich meer uitgesproken van Luther af te keren verhuisde hij naar Bazel. Waar hij later onder druk van de paus alsnog De libero arbitrio diatribe, een discussiestuk over de vrije wil gericht tegen Luther schreef.
Ook Tariq Ramadan probeert trouwewens die middenpositie te houden….
=Erasmus bestreed andersdenkenden -bevreesd dat de eenheid van de kerk aangetast werd- maar wilde ze niet verbannen of doden. =
Dat betrof alleen zijn eigen geloofsgenoten.
=Vraag is of Ramadan op dezelfde manier voor de eenheid van zijn kerk gaat. Hij lijkt geen hoofdstroom te vertegenwoordigen en daarom kerkelijke eenheid eerder te verkleinen dan te vergroten. Dat roept de vraag op wat de rechtvaardiging voor zijn eventuele tolerantie zou kunnen zijn.=
Ik stel volgens mij duidelijk dat ze op dit punt niet overeenkomen.
Ramadan heeft het over respect jegens alle overtuigingen. Verder poneer jij een veronderstelling die mijn betoog zou moeten ontkrachten.
=Erasmus was in zijn tijd gezaghebbend en wereldberoemd. Dat is Ramadan niet=
O, ja?
=De vergelijking is interessant, maar gaat mank=
Waar die in mijn drie delen mank gaat heb je mij nog steeds niet duidelijk gemaakt.
@ Waarnemer Ruud Zweistra :
= Ik begin deze verhandeling met een citaat van de grote filosoof Ruud Zweistra….=
en dan moet ik de rest nog serieus nemen?
Ina Dijstelberge 21-08-2009 13:18
@ Waarnemer Ruud Zweistra :
= Ik begin deze verhandeling met een citaat van de grote filosoof Ruud Zweistra….=
en dan moet ik de rest nog serieus nemen?
Reactie:
Citaat Ina Dijstelberge:
Ik eindigde deze bijdrage met : In de lijn van Ian Hamel zie ik enerzijds de theoloog/ filosoof Tariq Ramadan als een soort William van Ockham …
Analyse in:
Waarnemer 21-08-2009 12:47
…En voor degenen die in staat de volgende stap in de hermeneutiek te nemen, kunnen we constateren dat, als je maar genoeg woorden gebruikt en lang genoeg en consequent werkt met de verkeerde betekenis ervan, en exclusief gebruik maakt van citaten van mensen uit je eigen ideologische hoekje,
Vraag aan Ina Dijsrelberge:
En dan moet ik de rest van je schier oneindige betoog nog serieus nemen?
…en als al zo’n simpele boodschap je hermeneutische reikwijdte overstijgt …
Overigens: één aspect van de vergelijking lijkt wel realistisch: de islam in de huidige tijd verkeert ongeveer in de toestand van het christendom in Erasmus’ tijd: eind Middeleeuwen.
Dus nog maar 500 jaar te gaan.
@Ina
Kom Ina, als ik zeg dat de maatschappij van 1521 in normen en waarden zeer verschilt van die uit 2009, dan begrijp je best wat ik bedoel. Impliciet praat je dan over twee verschillende maatschappijen. Onze kennis van de geschiedenis vult dat voor ons in. Blijft mijn suggestie dat het zinvoller is om Ramadan met een relevante tijdgenoot te vergelijken dan met Erasmus.
Je andere tegenargumenten zijn voor het grootste deel terug te voeren tot het zien van overeenkomsten met voorbijgaan aan verschillen. Daar kan ik niets mee en het doet pijn aan mijn historisch hart. Maar je methode klopt in zoverre er door selectief shoppen op onderdelen altijd overeenkomsten zijn te vinden. Vraag is of het ons ook maar iets duidelijk maakt over de positie van Ramadan. Dus ik gun je je methode, maar acht die ontoereikend en weinig valide.
@ George : Ik stel toch nergens dat Erasmus en Ramadan in een zelfde maatschappij leven?
Zolas ik al onder een eerder deel aangaf is dit een eerste aanzet tot overeenkomst. Ruud heeft gelijk dat één van mijn redenen om Erasmus te nemen de reformatie is. Naar aanleiding van Maria Trepps bijdrage over Sloterdijk ben ik ook aan het kijken naar ‘derde weg’…
Ik vind het jammer dat je uiteindelijk niet ingaat op de inhoud van de bijdrage, dus aangeeft warom de overeenkomsten en verschillen die ik aanduid volgens jouw niet kloppen.
Ok, laten we ons nu eens voorstellen dat we iemand hadden in de bruggenbouwersrol. En dat die iemand tegen één of ander akkefietje aanliep met één van die partijen. Wat zou je van een bruggenbouwer verwachten?
Nou, wat ik zou verwachten is dit:
Jongens, dit en dat is gebeurd, en dat is is jammer – ik had het beter niet kunnen doen. Toen ik het deed, was het met de beste bedoelingen, maar het werkte niet zo uit en dat spijt me. Ik zal het de volgende keer anders doen, en laten wij daarom met goed gemoed samen verder trekken.
En wat kregen we:
Het was mijn schuld niet. De anderen hebben het gedaan. Jullie begrijpen me niet. Vroeger deed ik het ook zo en het is altijd goed gegaan en het kan niet aan mij liggen. En de volgende keer doe ik precies hetzelfde, en dan gaat het wel goed. Laat mij maar verder gaan.
Hoe kwam ik nu op het idee voor dit verhaaltje? Dat was het laatste deel van deze bijdrage:
‘De toestanden in Rotterdam laten zien dat men in Nederland steeds verder afraakt van een actief plurale samenleving waar men door respect voor de ander en kennis van de ander met elkaar in dialoog gaat en tot overeenstemming komt over gemeenschappelijke maatschappelijke waarden. Het eens zo kenmerkende van de Lage landen wat ook in Erasmus werd herkend lijkt weg te zakken in een moeras van onverdraagzaamheid en onwil om elkander te ontmoeten, leren kennen en te respecteren. ‘
Wat het verhaaltje laat zien is dat degene die deze prachtige uitgangspunten geschonden heeft, Tariq Ramadan is. Tariq Rarmadan heeft zich gedragen op de tweede in plaats van de eerste manier, en dat meerdere keren, omdat dat nu kennelijk nu eenmal de manier van de moslim is. Fatima Elatik deed maandag precies hetzelfde bij Knevel en vand en Brink. En talloze moslims gingen hen voor.
Het is de moslim kennelijk niet gegeven een fout of vergiising te kunnen toegeven. Moslims zijn niet pluraal. Moslims hebben geen respect. Moslims zijn niet bescheiden. Er zijn in dit opzicht geen gemeenschappelijke waarden. Moslims hebben niet het kenmerkende van de lage landen, maar de hardheid van de woestijn. Moslims zijn onverdraagzaam. Moslims hebben een sterke onwil of onvermogen om om echt te ontmoeten, te leren kennen en te respecteren.
@ Ruud : Blijft moeilijk om op de bijdrage en serie in te gaan…blijven oefenen in lezen, het lukt nog wel eens een keer.
@Ina,
Het gaat over de laatste alinea in jouw bijdrage.
Wanneer leer je nu eens lezen?
Of het je zal lukken? Eigenlijk denk ik van niet. Ik vermoed dat je ogen direct verbonden zijn met het ideologiehoekje.
Want je hebt hetzelfde probleem met George.
Trouwens: heb je les gehad van Mihai?
@Ina
Je stelt zeker niet dat Desiderius Erasmus en Tariq Ramadan in dezelfde maatschappij leven. Evenmin stel ik dat jij dat stelt. Dus je vraag hierover raakt ons allebei niet.
Wat stel ik dan wel? Ik zeg dat jij vergelijkingen maakt tussen denksystemen, politieke situaties en maatschappijen waarin een en ander gebeurt dat 500 jaar na elkaar heeft plaatsgevonden. Jij noemt het liever geen vergelijkingen, maar ‘het in een traditie plaatsen van beide denkers’. Maar dat verandert niets aan de methodiek. Ik stel dat dit vergelijken lastig is. Laat ik het maar neutraal zeggen.
Wat nu? Is het interessant om in je wereld mee te gaan en de overeenkomsten van Ramadan met Erasmus te benoemen? Want Erasmus is je referentiepunt omdat-ie voor Ramadan leefde en hedendaagse ontwikkelingen uit Erasmus verklaard kunnen worden, en nooit omgekeerd.
Ik waardeer absoluut je moeite om twee gescheiden denkwerelden op een rijtje te zetten, door een zeef te halen en de achterbleven goudkorreltjes in de afzonderlijke zeven met elkaar te vergelijken. Maar ik ben eerlijk gezegd eerder geinteresseerd in het afstellen van je zeef. In je methodiek.
Je kunt naar mijn idee je zeef ook zo afstellen dat je leuke overeenkomsten krijgt tussen Ivanhoe en Ramadan of tussen Erasmus en Kant. Zegt dat iets over Ivanhoe of Kant, Erasmus of Ramadan? Of over je zeef? Je denkt het eerste, ik het laatste. Dat is ons verschil in visie dat niet toekomt aan de goudkorreltjes zelf.
@ Ruud : Je gebruikt de laatste alinea om je eigen herspinsels omtrent mijn persoon te kunnen verklaren….
@ George : Je vind de vergelijking lastig maar zegt vervolgens niets over de inhoud van de vergelijking.
Een denker in een traditie plaatsen daar gaat het mij inderdaad om. Volgens mij geen vreemde bezigheid.
Ik zie Ramadan als een Westerse denker wellicht dat daar een stuk onbegrip voor hetgeen ik tracht te doen ligt.
Voor mij zijn het dus geen gescheiden denkwerelden.
@Ina
Ik dacht dat ik duidelijk was over mijn waardering van je methodiek. De inhoud valt daarmee voor me weg. Hopelijk voor je zie ik het verkeerd.
@iris kijkt 20-08-2009 23:45
==@ Ha, interessant Mihai ontwijkt m’n vraag over Roemenie, want dat is een drogreden.==
Ja het is een drogreden.
==Hoe Mihai redeneert meestal,dus de vorm, z’n formalisme en onbuigzaamheid, nergens zie je hem buigen of tegenstrijdig willen zijn, begin je haast te denken dat hij ooit een functionaris is geweest van dat regime daar toen, in ieder geval een flinke klap van die molen heeft meegekregen.==
drogreden.
Wanneer begin je met argumenten?
Ina Dijstelberge 21-08-2009 17:13
@ Ruud : Je gebruikt de laatste alinea om je eigen herspinsels omtrent mijn persoon te kunnen verklaren….
Reactie:
Ik gebruik je laatste alinea om de positie van Ramadan te verduidelijken. Je gebruikt de hersenspinsels van Mihai om geen antwoord te geven op redelijke argumenten.
Oftwewel:
Je raakt steeds verder af van een actief plurale samenleving met mij, je toont geen respect voor mij en mijn kennis, je raakt niet in dialoog met mij en komt niet overeenstemming over gemeenschappelijke maatschappelijke waarden. Het eens zo kenmerkende van de Lage landen wat ook in Erasmus werd herkend lijkt weg te zakken in een moeras van onverdraagzaamheid en onwil om elkander te ontmoeten, leren kennen en te respecteren.
Mihai Martoiu Ticu 21-08-2009 17:56
@iris kijkt 20-08-2009 23:45
==@ Ha, interessant Mihai ontwijkt m’n vraag over Roemenie, want dat is een drogreden.==
Ja het is een drogreden.
==Hoe Mihai redeneert meestal,dus de vorm, z’n formalisme en onbuigzaamheid, nergens zie je hem buigen of tegenstrijdig willen zijn, begin je haast te denken dat hij ooit een functionaris is geweest van dat regime daar toen, in ieder geval een flinke klap van die molen heeft meegekregen.==
drogreden.
Wanneer begin je met argumenten?
Reactie:
Retorische trucs:
…
Tu quoque
@Ruud
==Retorische fouten:
…
Tu quoque ==
Absoluut niet. Tu quoque betekent “jouw argument deugt niet omdat je zelf doet (of hebt gedaan) waar je anderen bekritiseert voor”. Of “je argument deugt niet omdat je zelf niet hebt gehandeld in overeenstemming met wat je bepleit.” Bijvoorbeeld “Acteur X is tegen overbevolking, maar hij heeft zelf 12 kinderen.” Ik heb niet gezegd dat Iris’ argument niet deugt omdat zij hypocriet zou zijn. Ik heb gezegd dat haar argument niet deugt omdat het een drogreden is.
Ina, sorry en m`n excuus. Ik was hèèl even in verwarring door een telefoontje en dacht aan Spinoza toen ik zei dat Erasmus het geloof bestreed..
Nogmaals: vergeef mij. Toch blijft de rest staan Ina. Er is geen vergelijking mogelijk.
Die “franse humor” die Alib aanhaalt is totaal niet toepasbaar op Ramadan, maar vind ik ook niet belangrijk. Tenslotte is elke religie door alle eeuwen heen een grote boosdoener en onderdrukker geweest. Realiteit is dat mensen kennelijk niet zonder kunnen leven, omdat de angst voor de dood hen overschaduwt.
Dààr heb ik respect voor, als men mij er niet mee lastig valt!
Over ernstige zaken, moet je ernstig zijn. En zelfspot? Ach dat is vaak een teken van onzekerheid!
Gr. An.
@Ruud Zweistra 21-08-2009 18:23
==Reactie:
Je gebruikt de hersenspinsels van Mihai om geen antwoord te geven op redelijke argumenten.==
Retorische truc: dubbel ad hominem
@An : Ik dacht al. Toch is mij nog niet geheel duidelijk waarom de vergelijking volgens jou niet kan. Ik zeg namelijk niet dat die vergelijking één op één is, slechts op een aantal punten.
Ina, ik koop vanmiddag een nieuwe laptop.
Deze, die oud ,is verspringt al door het stoten tegen de tafel waar hij opstaat. Zo kwam ik midden in mijn betoog aan jou een blog van je tegen van 8/12 2008. “De schreeuw van Luna”.
Ik zag weer eens hoe revolutionair de Nederlander is met het vermoorden van iemands karakter. En de geilheid die er af druipt als men iemand kan vernielen (denkt te kunnen vernielen)! Ramadan is een voorbeeld.
Dat deed mij weer walgen van mensen überhaupt. Ik kap met schrijven voorlopig. Ina, dank even voor je podium.
An.
An, ik hoop dat het een mooie laptop wordt en je niet te lang stopt met schrijven.
@An en Ina
Er staat de journalistiek een hoop onderzoek te wachten naar de achtergronden van Ramadan. Hopelijk maken Trouw, NRC en Volkskrant middelen hiervoor beschikbaar. Want naar mijn idee is Ramadan nog steeds onvoldoende geduid.
De schotschriften tegen en de heiligverklaringen voor gaan nauwelijks uit van feiten. Het is eerder een signaal van betrokkenen om zich te profileren, emoties te tonen en door projecties en suggesties politiek te willen scoren. Behalve het aanschouwen van deze lokale folklore hebben we er niets aan.
Met name de band van Ramadan met de Moslimbroederschap en Yusuf al Qaradawi verdient onderzoek. Zo zal Ina als Engelandwatcher weten dat de leerstoel Contemporary Islamic Studies van Tariq Ramadan in Oxford wordt gefinancieerd door Qatar. In Qatar adviseert Yusuf al Qaradawi, ideoloog van de MoslimBroederschap en dekaan van de islam faculteit de sultan. De cirkel is rond.
Zo bekeken krijgt de leerstoel in Oxford die Ramadan de afgelopen week als toonbeeld van onafhankelijke wetenschappelijkheid voorstelde toch een andere kleur. Zo wacht de journalistiek diepgravend onderzoek naar de denkbeelden en het netwerk van Ramadan.
Nederlandse journalistiek, stop met het noteren van het leeglopen van voor- en tegnstanders. Stel een team van specialisten samen en ga nu eindelijk eens achter de feiten van Ramadan aan. Het zal tijd worden.
http://www.liefdevollid.nl/content/view/438/8/
@ George:
Alhoewel deze reactie niet veel van doen heeft met deze bijdrage en beter onder mijn vorige geplaatst had kunnen worden toch een korte reactie.
Ja, laat maar een paar goede onderzoekskournalisten zich in de zaak vastbijten.
De meeste berichten die ik nu lees zijn slechts een opéénstapeling van eerder geuitte kritiek, die vaak blindelings wordt overgenomen zelfs als deze al weerlegt is.
Ik zelf zie dat ronde cirkeltje niet zo. Je krijgt de redenering.
X is gefinancieerd door Y
Z wordt aangesteld voor X
Relatie W van Z was fout
Y is volgeling van W
Y is fout.
Z is fout.
@Ina
Precies. De meeste berichten die je nu leest zijn steunverklaringen of aanvallen die volkomen voorbij gaan aan de werkelijkheid. Kritiek die al weerlegd is, of kritiek die legitiem is maar om politieke redenen niet toegelaten wordt. Da’s twee keer niks.
Met de verwijzing naar Oxford zeg ik niet dat Oxford, de Moslimbroederschap, de sultan van Qatar of Yusuf al Qaradawi wel of niet deugen. Ik zeg alleen dat de afgelopen week deze in mijn ogen relevante informatie in de Nederlandse pers niet gegeven werd.
Zo kon Ramadan zonder de algemene bekendheid van deze achtergrondinformatie verwijzen naar zijn leerstoel in Oxford als lichtend voorbeeld tegenover de opstelling van de Erasmus Universiteit. Een kadertje had de relatie van Ramadan met de geldschieter van de leerstoel en de religieuze ideologie waartegen een en ander zich afspeelt kunnen noemen. Dat had de opstelling van de Erasmus Universiteit nader kunnen verklaren. Nu blijft het bij een persbericht van het universiteitsbestuur en een ingezonden brief van een paar professorale medewerkers die hun visie geven.
In Nederland is wel algemeen bekend dat de leerstoel Sultan of Oman Chair in Oriental Studies, Islam in the contemporary West door Maurits Berger wordt ingenomen en wordt gefinancieerd door de sultan van Oman. Mede omdat Tariq Ramadan eerder voor deze leerstoel te licht werd bevonden. Het is vervolgens interessant om te weten wat de achtergronden van deze sultan en zijn onderdanen is. Bijvoorbeeld wat hun precieze religieuze orientatie binnen de islam betreft. Daaruit kan men een indicatie vinden voor de opzet van de leerstoel. Zoals dat bij de leerstoel van Ramadan in Oxford ook zo is. Een geldschieter hoeft geen dagelijkse invloed uit te oefenen om toch enig idee met de leerstoel te hebben. Een journalist kan dat boven water halen.
Zo komt men tot een sluitend verhaal waar halve waarheden geen kans meer krijgen, of zelfs binnen een en hetzelfde verslag ontzenuwd worden. De afgelopen week zagen we in de Nederlandse kranten twee soorten verhaal, pro en contra Ramadan die nergens samenkwamen. Of redactionele knipseloverzichten met bekende meningen pro en contra. Dat mist diepte, onderzoekt niets en verklaart de positie van Tariq Ramadan onvoldoende.
Ina, Bert Wagendorp gisteren in de vk:
“Op een universiteit die is vernoemd naar de grote humanist Erasmus wordt iemand ontslagen omdat hij met zijn optreden op een staatstelevisiezender zou bijdragen aan goedkeuring van het bewind in Iran.
Wat natuurlijk niet de werkelijke reden was. Ramadan is ontslagen omdat het CvB van de Erasmus Universiteit meehuilt met de wolven in het Hollandse bos.”
@Maria
Het ontslag van Ramadan aan de Erasmus Universiteit is te complex om dat in een citaat te vangen. Er spelen veel aspecten die elkaar soms versterken, soms tegenspreken. Er is dus niet een werkelijke reden voor het ontslag.
Bert Wagendorp lijkt mee te huilen in een bos zonder precies te beseffen waarover en waarom-ie huilt. Het maakt mij triest over het niveau van de Nederlandse journalistiek. Ik zie liever feiten dan meningen. Bert Wagendorp moet zich schamen over zijn simplisme.