Dood, verderf en vergankelijkheid.
picasso weeping woman 1937
Dood hoorde bij het leven op de straat als hoer en of junk.
De vrouwen droegen het met zich mee.
Iedere dode versterkte dat gevoel, bracht het dichterbij en onontkoombaar.
Vele doden heb ik moeten betreuren in de zeven jaar dat ik in de huiskamer werkte.
Aids, overdosis, zelfmoord, bacteriële infecties, siliconenvergiftiging, verdrinking, moord…het passeerde allemaal de revue.
Soms zag je het aankomen, kon je er zijn inde laatste dagen, uren of minuten, maar meestal was het, via de roddel, het pastoraat of de politie, gewoon daar.
De sfeer in de huiskamer verstikt door met angst en verdriet gelardeerde verhalen over de dode, de herinnering , het fragiele bestaan.
Als de dood het gevolg was van geweld op de baan dan sloeg paniek vaak toe.
Iedereen kon de volgende zijn.
Met luisteren, begrip en gezond verstand keerde rust en ‘t gevoel van veiligheid terug.
Meest confronterend was als er herkend moest worden.
Je kreeg dan een stapeltje foto’s.
Soms direct herkenbaar, maar meestal door verminking of beginnende staat van ontbinding, bijna onherkenbaar.
Foto’s van lijken wennen nooit.
De vrouwen droegen het met zich mee.
Iedere dode versterkte dat gevoel, bracht het dichterbij en onontkoombaar.
Vele doden heb ik moeten betreuren in de zeven jaar dat ik in de huiskamer werkte.
Aids, overdosis, zelfmoord, bacteriële infecties, siliconenvergiftiging, verdrinking, moord…het passeerde allemaal de revue.
Soms zag je het aankomen, kon je er zijn inde laatste dagen, uren of minuten, maar meestal was het, via de roddel, het pastoraat of de politie, gewoon daar.
De sfeer in de huiskamer verstikt door met angst en verdriet gelardeerde verhalen over de dode, de herinnering , het fragiele bestaan.
Als de dood het gevolg was van geweld op de baan dan sloeg paniek vaak toe.
Iedereen kon de volgende zijn.
Met luisteren, begrip en gezond verstand keerde rust en ‘t gevoel van veiligheid terug.
Meest confronterend was als er herkend moest worden.
Je kreeg dan een stapeltje foto’s.
Soms direct herkenbaar, maar meestal door verminking of beginnende staat van ontbinding, bijna onherkenbaar.
Foto’s van lijken wennen nooit.
Deelnemerslijst
Hoe ingrijpend, het lijkt zo afstandelijk van een foto.
Maar wat zullen die beelden in je ziel gekerfd zijn.
Het is een mooie serie waarmee je veel inkijk geeft.
.
Heel veel beelden raak je nooit meer kwijt. Maar dat moet jij ook hebben. Je hebt ook genoeg gezien.
Ja, ik moest er aan denken.
Sommige beelden zullen voor altijd bijblijven.
Ook de geur, trouwens.
Iemand vroeg laatst of het je ‘harder’ had gemaakt of had ‘afgestompt’.
Ik denk weleens dat het tegenovergestelde het geval is.
Volgens mij ben je juist gevoeliger geworden.
Zoals je allergisch wordt voor iets.
De beelden ‘irriteren’ steeds meer.
Zijn steeds pijnlijker en schrijnender.
Je hebt dit zeven jaar gedaan.
Dat is onnoemelijk lang.
Veel respect daarvoor!
.
Heel schrijnend
wist niet dat je dit 7 jaar gedaan hebt
waarom, als ik vragen mag ?
Heb de zelfkant ook dicht benadert
toen ik uit tehuis kwam en bestaan op moest bouwen.
Alles was spannend en nieuw
het leven zoog en klopte aan alle kanten
is gelukkig niet fout afgelopen
weet wel hoe makkelijk dit kan gebeuren.
Ook ik ben veel gevoeliger voor leed geworden
zet er de tv voor uit of sla de krant dicht.
Goed gevonden dit werk van Picasso bij je verhaal.
Off topic: leven vrijheid en toekomst.
Proficiat met Aund San Suu Kyi! Lees net dat ze vrijis!
Ik heb het zeven jaar gedaan omdat het een baan was die mij naast veel hoofdpijn ook genoegen opleverde. Bovendien was het goed te combineren met een kind.
Eindelijk en nu zien hoe lang…..