Het nieuwe wij : Ander ben Ik : Duisternis in het licht

Het nieuwe wij

Citeren is een kunst. Wat zei Femke Halsema nu echt in Haarlem.

Peter Louter 21-11-2009 12:10
Tijdens een spreekbeurt in Haarlem op dinsdagavond nam Femke Halsema “openlijk afstand van de kwalificatie extreemrechts die haar D66 collega Alexander Pechtold onlangs plakte op PVV-voorman Geert Wilders.”(citaat HD).

Kijk dat zijn interessante berichten. …..
Weg van de door extreem-links aangeprate hysterie over de bedreiging van de rechtssttaat en de nakende holocaust voor moslims.

Komt Nederland weer in balans?

Peter Louter 21-11-2009 12:55
=Tijdens een spreekbeurt in Haarlem op dinsdagavond nam Femke Halsema “openlijk afstand van de kwalificatie extreemrechts die haar D66 collega Alexander Pechtold onlangs plakte op PVV-voorman Geert Wilders.”(citaat HD)=
Voor het broodnodige evenwicht.

Peter Louter 21-11-2009 14:15
Bas, Halsema heeft tijdens een spreekbeurt in Haarlem (dinsdag j.l) hem afgeserveerd. van Grunsven deed het vandaag in de VK.
Misschien dat de door extreem-links opgeblazen ballon langzaam leeg begint te lopen.

Nu zou je denken dat Femke Halsema Alexander Pechtold eens goed de les gelezen heeft. Dus ik werd nieuwsgierig naar de lezing en het artikel waaruit het citaat afkomstig is.
Het was even zoeken maar uiteindelijk heb ik het één en ander gevonden.
Woensdag 18 november heeft in de Groenmarktkerk in Haarlem een stadslezing gegeven waarin ze onder andere over haar boek “Geluk! Voorbij de hyperconsumptie, haast en hufterigheid”. De lezing had als thema progressieve politiek in zwaar weer, toegespitst op het asielbeleid.

Waar het echt om ging.

Op de website van GroenLinks Haarlem krijg je een indruk van de inhoud van de lezing.

Femke signaleert drie crises:
• de economische crisis
• de klimaat crisis
• de humanitaire crisis
Vervolgens geeft ze aan de hand van vijf actiepunten aan hoe hier mee omgegaan zou moeten worden. Dit zouden volgens haar de zaken moeten zijn die het hart van het publieke en het politieke debat vormen.

1. Groene grenzen stellen aan de groei.
2. Verschuiving investeringen van de private naar de publieke sector
3. Eerlijke inkomensverhoudingen, hoger minimum en nivellering
4. Ontspanning in de arbeidsmarkt door herverdeling van arbeid
5. Cultuuromslag met behoud van openheid en tolerantie

In het volgende filmpje krijg je een impressie van de invulling van deze punten. Interessant voor de in het begin genoemde citaten is hetgeen Femke onder punt vijf zegt. (start 6:50 in het filmpje)

Geen Pechtold, wel de uitspraken van van Kesteren.
Natuurlijk is directeur Niek Jan van Kesteren van VNO-NCW tegen regeringsdeelname van de PVV, stelt Femke, hij vertegenwoordigt de belangen van hen die gebaat zijn met een open en vrije markt.

Immers,
( 7:37-7:54) “ …een naar binnen gekeerd land, met buitengewoon gespannen verhoudingen tussen etnische groepen en een klimaat waarin moslims permanent vernederd worden, gestigmatiseerd en uitgesloten, is slecht voor de handel”

De openheid en tolerantie ziet Femke het meest bedreigt door:

(8:54-9:11) “de opkomende xenofobie die asielzoekers raakt, die het draagvlak voor het ontvangen van asielzoekers raakt, maar die natuurlijk ook al die andere Nederlanders raakt, die hier soms al generaties lang wonen, maar van een andere etnische herkomst zijn”

In de samenvatting van het filmpje is dus niet te zien hoe Femke de vloer aanveegt met de uitspraken van Alexander Pechtold. Wel wordt duidelijk wat volgens haar de gevolgen van een eventuele deelname van de PVV aan een regering zijn en wie de dupe zijn van het huidige huidige xenofobe klimaat.
Omdat ik toch wilde weten wat Femke nu over Pechtold gezegd had ben ik opzoek gegaan naar het artikeltje in het Haarlems Dagblad.
Hieronder het hele artikel (cursief). Ik heb het in stukken geknipt zodat ik commentaar kon toevoegen.

Haarlems Dagblad
20 november 2009 vrijdag

‘Wilders extreemrechts noemen is onzorgvuldig en onwenselijk’
Halsema neemt in Haarlem openlijk afstand van de kwalificatie ‘extreemrechts’ die haar D66-collega Alexander Pechtold onlangs plakte op PVV-voorman Geert Wilders.
Het openlijk afstand nemen van Femke is een kwalificatie die de journalist aan de woorden van Femke geeft.

Haar woorden:
,,Ik vind die kwalificatie niet zorgvuldig en onwenselijk”, aldus Halsema. ,,Als je Wilders extreemrechts noem, dan noem je zijn kiezers ook extreemrechts. Terwijl ik denk dat zijn kiezers een stuk wijzer zijn dan Wilders.”

De kritiek op Pechtold betreft dus niet zozeer zijn kwalificaties voor Wilders en de PVV, immers maar voor de belediging van zijn kiezers.
Laten we naar de rest van het artikel kijken:

De GroenLinks-leider wijst op de lange traditie van kwalificeren die Nederland heeft.

,,We hebben dat in de jaren tachtig ook met Janmaat gedaan. We hebben nu te maken met een beweging die veel groter en ook veel extremer is dan Janmaat toen.”

Opnieuw geen veeg uit de pan naar Pechtold, nee Femke gaat in feite nog een stapje verder door de PVV extremer te noemen dan de extreem rechtse Janmaat.
Waarom vind ze de kwalificatie van Pechtold dan “niet zorgvuldig en onwenselijk” :

“Ik vind de maatschappelijke verhoudingen in Nederland op dit moment te gevoelig om verder te polariseren. Ik zou graag de mensen die nu Wilders willen stemmen op argumenten overtuigen, dat zijn keuzes de verkeerde zijn. Op argumenten, niet met kwalificaties.”

Femke is van mening dat het publieke en politieke debat niet gediend is met verder gaande polarisatie en stigmatisering. Zij zoekt naar redelijkheid en fatsoen. In die zin zorgt zij inderdaad voor een broodnodig evenwicht.
Bovendien leidt deze polarisatie af van daar waar het werkelijk debat over zou moeten gaan en waar de lezing dus ook eigenlijk overging.
Hoe gaan we de economische crisis, de klimaat crisis en de humanitaire crisis te lijf. Hoe behouden we een solidaire, open en tolerante samenleving?

©november 2009 Ina Dijstelberge
227 reacties

terug naar boven

I’m one of them…

.

Deze uitspraak moet, evenals het aandringen van Barak Obama om Turkije toe te laten tot de EU, de Islam-tsunami vrezenden door merg en been gegaan zijn.

En inderdaad. Tijdens het vragenuurtje spuide Geert Wilders zijn ongenoegen over de knieval die voor de Islam gemaakt wordt. Hij eist van Jan- Peter Balkenende dat hij afstand neemt van Barak Obama en zweert dat het islamitische Turkije nu en nooit niet lid van de EU wordt.
Een onzinnige eis, die nog onzinniger wordt in zijn herhaling, maar die des te meer onderstreept dat zij, niet wij zijn en als zodanig in de eeuwigheid zullen blijven.

Barak Obama doorbreekt met de uitspraak: “ik ben één van hen”, dit strikte oppositie denken. In hem worden wij en zij verenigd, daarmee de identificatie van het wij door het niet wij doorbroken en een poort naar ontspanning, ontmoeting en vereniging geopend.
De focus wordt hiermee teruggebracht naar de overeenkomsten en gezamenlijke belangen, terwijl gelijktijdig de tegenstellingen en extremisme naar de periferie verdwijnt. De open ruimte die ontstaat, biedt mogelijkheid tot verzoening. Juist dit laatste is de primaire boodschap die Barak Obama in zijn houding naar de rest van de wereld uitstraalt. Zijn toenadering tot Iran en meest recent Cuba zijn hier getuigen van.

Dat Barak Obama zich mengt in Europese zaken wordt met gemengde gevoelens ontvangen. Ook Jan-Peter Balkenende lijkt vooralsnog niet direct de open ruimte in te willen stappen die door de houding van Barak Obama gecreëerd wordt.
In zijn antwoord op Geert Wilders benadrukte ook hij nog steeds de tegenstellingen die een barrière vormen voor de toetreding van Turkije.
Een gemiste kans.

Het “I’m one of them” van Barak Obama volgde op een uitspraak waarin hij de waarde van Amerikaanse moslims voor de Verenigde Staten benadrukte; het “You’re one of us”.
Erkenning van moslims als intrinsiek onderdeel van het nieuwe Europa is voor vele Europeanen en Europese leiders nog een brug te ver en voor ongeveer 20 % van de Europeanen een idee wat zo snel mogelijk geëlimineerd moet worden uit het hedendaagse leven.
Zolang deze twijfelachtige mindset blijft bestaan, zal de polarisatie welig tieren.
©april 2009 Ina Dijstelberge
83 reacties

terug naar boven

Worldconnectors Tariq Ramadan en Naema Tahir over het nieuwe wij.

De serie “Naema Tahir versus Andreas Kinneging” eindigde ik met de kwinkslag:
Wanneer je die leest zou je haar ook bij de Ramadan aanhang kunnen plaatsen. Misschien moet ze eens met hem gaan corresponderen en een kopje koffie bij Dudok in de Den Haag gaan drinken.

Naema en Tariq kennen elkaar natuurlijk al lang.
Samen maken zij deel uit van het netwerk Worldconnectors, deze (opinie)leiders in het publiek, het bedrijfsleven, het beleid en / of politieke arena, gaan een sectoroverschrijdende dialoog met elkaar aan, met als doel aansluiting van kennis, groeiende perspectieven, het bevorderen van globaal denken, kritisch analyseren van de huidige trends en ideeën en het voorstellen van alternatieve standpunten en strategieën.

Bovendien is Naema Tahir in navolging van Tariq Ramadan een groot pleitbezorger van het nieuwe wij. Volgens Naema vormt participatie de sleutel tot een nieuw wij. Ze stelt dat integratie absoluut is en een sterke focus legt op culturele en religieuze identiteit. Daarentegen bereikt participatie, volgens haar,dat we elkaar zien als deelnemers aan de samenleving waarin we kennis nemen van de ander en relaties aanknopen op basis van gelijkwaardigheid.

Op 27 juni 2008 vond er een ronde tafel conferentie van de Worldconnectors werkgroep Connections of Civilisation plaats. Zowel Naema Tahir, die tevens de dag voorzat, als Tariq Ramadan maken deel uit van deze groep. Naar aanleiding werd op 8 september 2008 de verklaring: “A Practice of Connecting Identities” gepubliceerd.

In het voorwoord staat:

The Worldconnectors believe people connect rather than clash. The clash of civilisations – in all its manifestations –emphasises conflicts emerging along the fault lines of culture and religion. We however, see much value in emphasizing good practices and connections between peoples of differing cultures and religions. We are convinced that emphasising connection is a way forward towards harmonising diversity with unity. Thus, under difficult circumstances, people should aim to connect rather than succumb to clashing. In order to realise this aim, the basic rights of freedom, equality and recognition, as outlined in the Earth Charter, need to be guaranteed.

At the same time, we are highly aware of the difficulties involved in realising these principles. We encourage creating space to ensure the connection of identities on local, national and transnational levels. This would create a sense of belonging for all who have links with Dutch society as both engaged Dutch citizens and carriers of a ‘new global citizenship’. Such an identity would encompass the multilayered coexistence of cultural, ethnic, class-based and religious diversities situated in interacting local, national and transnational spaces.

De verbinding van beschavingen, acceptatie van de diversiteit en communicatie door participatie moeten die samenleving van het nieuwe wij vorm gaan geven.
In het bijbehorende filmpje zijn Tariq Ramadan en Naema Tahir aan het woord over deze inspanning.

Om je ergens thuis te voelen is er een gevoel van erbij horen nodig. Het nieuwe wij bied dit gevoel, stelt Naema. Voor zowel Tariq als Naema is een eerste voorwaarde dat je je bewust bent van je eigen identiteit en rollen die je inneemt in je leven. Vanuit die basis participeer je in de samenleving, leg je contact met anderen.
Het bewust jezelf zijn en als jezelf deelnemen aan de samenleving zal eveneens tot een grotere zichtbare diversiteit leiden. In de ontmoeting leren we de ander kennen en door te participeren kunnen we van de samenleving ons gezamenlijk thuis maken. De eigen identiteit worden voor beide bepaald door de culturele wortels en de verschillende rollen die zij in hun leven innemen. Het is de kern van waaruit zij aan de maatschappij deelnemen.

Het is wellicht daarom dat Naema deze kern zo inkadert en in de binnenwereld plaatst. De geslotenheid van het gezin welke het kind schaaft volgens de principes van deze kern van waaruit het de samenleving kan betreden.

©maart 2009 Ina Dijstelberge
33 reacties

terug naar boven

I have a dream

Op 13 juni j.l was ik samen met Maria Trepp bij een bijeenkomst in het kader van “I have a dream…” in Felix Meritis.
Deze avond, waren er lezingen van Nilüfer Göle (hoogleraar Sociologie aan de Ecole des Hautes Etudes, Parijs), Tariq Ramadan (gasthoogleraar aan de Erasmus Universiteit, Rotterdam) en Paul Scheffer (bijzonder hoogleraar Grootstedelijke problematiek aan de Universiteit van Amsterdam). Het thema was de plaats van Moslims en de Islam in het veranderde Europa.

“De islam maakt deel uit van Europa en haar culturele erfenis, ook al heeft die zijn grootste verspreiding in andere delen van de wereld. Er zijn vele Europeanen tegenwoordig, die om goede redenen hun identiteit zouden omschrijven als zowel Europees als moslim. Ontwikkelt er zich een nieuwe vorm van Europese islam of een vorm van islamitisch Europa? Tevens bestaat het beeld van een moslimgemeenschap en een Europese Gemeenschap die zich terugtrekken binnen een rigide versie van het geloof, ideologie en onzekerheid. Hoe juist zijn die beelden? En hoe verhouden ze zich tot de vele initiatieven tot samenwerking vanuit de buurten, scholen, culturele sector en moskeeën en kerken? Wat is de verhouding van individuen en groepen ten opzichte van een democratische staat? Is Europa een andere verhouding aan het ontwikkelen tot de islam en de moslims dan Amerika? Wat is de meerwaarde van de Islam voor Europa? Is de islam een versterking of een verzwakking voor de publieke ruimte? En welke vragen hebben de sprekers zelf over de toekomst van islam in Europa? ”

Nilüfer Göle

.
Volgens Nilüfer Göle construeert het westen zich steeds meer in oppositie met de Islam of meer preciezer met zaken die de Islam omkleven. Het definiëren van de nieuwe Europese samenleving en de lokale identiteit van de Europeanen typeert zich in het publieke debat door allerlei vraagstukken en problemen rondom de Islam. Op wereldniveau toont zich dat in wijze waarop het terrorisme wordt gedefinieerd, op Europees niveau in de discussie over de toetreding van Turkije en lokaal in het integratiedebat.

De komst van Al Quaida op het wereldtoneel heeft ertoe geleid dat het extremistische fundamentalisme niet langer kon worden aangeduid als een zaak die alleen de Islamitische wereld betrof. Er vond een ruimtelijke verschuiving plaats. Met de aanslagen in het Westen en door Westerse moslims werd het Midden Oosten conflict letterlijk voor de deur van de Amerikaan en Europeaan neergelegd.

De mogelijke toetreding van Turkije heeft een omslag in het debat over identiteit van de Europese samenleving veroorzaakt. Het onderwerp verplaatste van het Brusselse politieke debat naar het publieke debat en richtte zich op de grenzen van Europa en de Europese beschaving als fundamenteel verschillend van de Turkse. Het laatste vroeg om een herbezinning op de eigen beschaving; wat is zij, waar komt zij vandaan? Met het beantwoorden van deze vraag werden de christelijke wortels van de beschaving ontbloot, het christendom bevrijdt uit de ketenen van de Verlichting en in het publieke debat getrokken. De westerse, in de wortels christelijke beschaving, waarden worden de norm voor Europees zijn. Hiermee heeft er een verschuiving in zelfpresentatie plaats gevonden.

Je ziet naarmate het integratie proces vordert een verschuiving in de problematisering rondom immigranten plaats vinden. Je kunt als je terug kijkt een semantische verschuiving met betrekking tot de perceptie van de moslimmigrant zien. In de jaren zestig was het de sociale en juridische problematiek rond het gastarbeider-zijn, de jaren tachtig stond in het teken van de werkeloosheid en gezinshereniging en halverwege jaren negentig verschoof de problematiek naar het geloof en gender. Dit laatste toont zich in de polemiek rond de hoofddoek in relatie tot vrouwenrechten en de controverse in de kunst waarbij de vrijheid van meningsuiting in geding is.

Op het nationale toneel heeft de hoofddoek sinds zij in de openbare ruimte, en wel specifiek op school, verscheen het publieke debat over de waarde van de seculiere samenleving aangewakkerd. Hier presenteert zich een nieuwe generatie vrouwen die in tegenstelling tot hun moeders wel een plaats in het openbare leven innemen. Zij zijn ‘verwesterd’ en gelijktijdig tonen zij hun verbondenheid met een religie die niet-westers is. De hoofddoek, niqaab, burka, door de westerling gezien als een symbool van vrouwenonderdrukking in de islamitische wereld is plotseling ook een reëel deel van de dagelijkse praktijk in het Westen. Het feit dat in de publieke ruimte iets vreemds opduikt en haar plaats als één van ons inneemt maakt ons bewust van de hedendaagse werkelijkheid van de islam in de samenleving. De buitenlander is landgenoot geworden.

En daarmee zijn wij in feite de integratie voorbij. De aan moslims en Islam verwanten vraagstukken zijn nu gedeelde Europese en nationale kwesties geworden. In het publieke debat zijn er groepen die dit volledig accepteren en de voorheen aan de samenleving vreemd zijnde eigenschappen als deel van de collectieve identiteit beschouwen. Reactionaire groepen komen steeds meer in verzet tegen het gegeven dat er een nieuwe zuil zich in de samenleving heeft gevestigd. Zij preken doem en verderfenis en willen het liefst de rechten van de voor hen nog steeds vreemde groep beperken.

Ook in het debat in Nederland wordt door een aantal partijen deze aan de Islam verwante kwesties geproblematiseerd als in strijd met de waarden en normen of nog sterker belediging van onze identiteit. In het verlengde daarvan wordt de Islam als cultuur en inmiddels ideologie geponeerd als gevaar voor de rechtsstaat, de democratie en de nationale identiteit. Nog verontrustender is dat voorheen meer genuanceerd denkende partijen opgezweept door een deel van de publieke opinie, met regelgeving die mensen beperken om hun identiteit uit te dragen in het openbare leven, (verbod van het dragen van een niqaab of burka op school) en beleid wat bij een algemene problematiek, groepen op grond van hun culturele achtergrond uitlicht en afsplitst ( jeugdcriminaliteit/ Marokkaanse jongeren), hierin meegaan. En dat terwijl uit divers onderzoek blijkt dat juist deze stigmatisering averechts werkt, om nog maar niet te spreken van het op gespannen voet staan met artikel 1 van de grondwet.

terug naar boven

Tariq Ramadan

Ook Tariq Ramadan begint met de vaststelling dat Europese Moslims een feit zijn en dat niet deze realiteit maar de perceptie hiervan een probleem is. We zijn in verwarring en het is zaak om helderheid te scheppen waar we over spreken in het publieke debat.

Het eerste punt is dat het duidelijk moet worden zijn dat immigratie en moslims in Europa twee verschillen onderwerpen zijn. Nu worden die begrippen, alsof ze synoniem zijn, vaak nog in één adem genoemd. Echter immigratie is een continu proces dat zijn eigen discours en eigen dilemma’s nodig heeft. Immigranten zullen blijven komen omdat zij dat willen en omdat wij ze nodig hebben. De tweede en latere generatie Moslims zijn echter geen immigranten, zij zijn één van ons; deelnemer en belanghebber in het discours over de toekomst van Europa en hun land.

De verwarring toont zich ook in de wijze waarop sociale onrust in de maatschappij wordt aanduidt. Er wordt een mengelmoes aan sociaal-economische, culturele en religieuze redenen ter verklaring van de maatschappelijke problemen aangevoerd. Zowel het islamitiseren van de sociale problemen aan de ene kant als het slachtofferschap ten aanzien van de stigmatisering en institutionele discriminatie aan de andere kant wordt gemakkelijk gehanteerd om tot absolute verklaring te komen. Beide benaderingen voeden de beeldvorming, onzekerheid en achterdocht bij de burgers.

Er moet in het publieke en politieke debat een duidelijk onderscheid tussen immigratie en daaraan de verbonden integratie en de gesettelde Europese moslims komen. Deze moslims zijn in de meerderheid rechtschapen, actieve, hard werkende burgers. Ze zijn meer een meer aanwezig in het publieke en politieke debat waar ze zich als verantwoordelijk staatsburger en moslim manifesteren. Juist dit laatste lijkt te worden aangegrepen om erop te duiden dat de integratie mislukt zou zijn, alsof integreren betekent dat je minder moslim moet zijn. Het tegendeel is echter waar, het feit dat jonge moslims en moslima zich steeds beter een plaats in de maatschappij weten te verwerven zonder daarbij hun overtuigingen te verloochenen getuigt juist van een hoge mate van integratie.

Het zichtbaar zijn wordt als verdacht beschouwd en vanuit deze achterdocht ziet men in iedere negatieve gebeurtenis, aandacht aan de religie en/of cultuur een bedreiging voor de bestaande status-quo. Het problematiseren van de zichtbare moslim identiteit als ‘bewijs’ van niet geïntegreerd zijn wordt versterkt door de verbinding aan zich steeds herhalende vooronderstellingen dat moslim migranten wet en gewoontes willen veranderen. Wanneer het woord Sharia valt dan is iedereen in rep en roer. Kijk maar naar de reacties op de aardbisschop van Canterbury, die in een lange redevoering ook over de Sharia spreekt en vervolgens wordt alleen die paar zinnen uitgelicht en vergroot waardoor niemand meer weet hoe het oorspronkelijk bedoeld was. De werkelijkheid is dat moslims al meer dan dertig jaar in Europa wonen en nog nooit om massaal om een wetswijziging hebben gevraagd. Degene die hier wel naar streven vormen een minderheid, die evenals bij de maatschappelijke onrust onder jongeren in het publieke debat worden vereenzelvigd met alle , de verstandige nagelaten, moslims. hetgeen op zijn beurt voedingsbodem geeft aan de politiek om voorstellen te komen die de vrijheid van moslims beperken.

Europese moslims zijn een feit, en het is zaak dat we dit accepteren als de werkelijkheid. Vanuit deze acceptatie kan er dan een debat ontstaan over het nieuwe wij. Wij, als staatsburgers binnen Europa en als Europeanen op het wereld toneel. Eveneens is het noodzakelijk dat moslims vanuit een interne kritiek de religie ontdoen van de culturele connotatie van hun voorouders.

terug naar boven