Een vijftal kritieken op de briefwisseling in de Volkskrant tussen:

1. Naema Tahir omarmt het neoconservatisme en keert terug in het nest.
2. Andreas Kinneging wil door Naema Tahir gekastijd worden.
3. Andreas Kinneging wil dat Naema Tahir hem in de liefde onderwijst
4. Naema Tahir sticht Andreas Kinneging in Kuisheid.
5. Andreas Kinneging wil dat Naema Tahir het cement levert voor het vervallen Patriarchale Huis.
6. Andreas Kinneging en Naema Tahir fantaseren over het libido en een postseksuele revolutie.

Naema Tahir omarmt het neoconservatisme en keert terug in het nest.

.

Van augustus tot december vorig jaar publiceerde de Volkskrant een briefwisseling tussen Naema Tahir en Andreas Kinneging. Zij namen daarmee het stokje over van het ter ziele gegane Opinio, waar de twee hun papieren dialoog gestart waren.

De neoconservatieve toon, misinterpretatie van de geschiedenis en verheerlijking van de patriarchaal gestructureerde rollen van de man en de vrouw prikkelden mij dusdanig dat ik daar een zestal kritieken over geschreven ben. Er werden in totaal 20 brieven gepubliceerd, na brief 12 ben ik omdat mijn kritieken een herhaling van zetten dreigde te worden, wat abrupt gestopt. Echter na verloop van tijd gaf dit een onbevredigend gevoel, het onderwerp verdiende een afronding.

In februari las ik een interview in Intermediar, even later las ik op de website van Meulenhof dat de brieven in mei in boekvorm zullen worden uitgegeven en afgelopen weekend kreeg ik een mail van één van mijn vaste lezers met een anekdote en een vraag die mij genoeg stof gaven om in de pen te klimmen en de daad bij het woord te voegen.

Andreas en Naema hebben elkaar, ook volgens de Volkskrant die eerst stelde dat beide de degens kruisten over de zegeningen van het gezinsleven en feminisme maar toen na verloop van tijd bleek dat zij elkaar wel erg dicht naderden, sprak over een briefwisseling over de verhouding tussen man en vrouw, gevonden. Zielsverwanten noemde ik hen, en daarmee verdween het laagje progressief vernis van Naema als sneeuw voor de zon.

Naema heeft een dogma nodig, stevige fundamenten, om haar leven structuur en inhoud te geven. Daarom was ze zo behept met het moslimfundamentalisme en valt ze nu als een baksteen voor het burkiaanse gedachtegoed van Andreas Kinneging.

De terugkeer naar het nest startte volgens Naema in het begin 2008. Later dat jaar volgen de brieven die in het licht van haar “bekering”, nu definitief de geur uitademen van de bekentenis en belijdenis van een afvallige. Het individualisme heeft haar teleurgesteld, de harde buitenwereld waar een ieder voor zich leeft en God dood is, heerst is niet haar wereld. Zij verlangt naar de intimiteit van het gezin, de plek waar orde en moraal heerst, daar waar zij zich thuis voelt.

Nadat ze in de briefwisseling samen met Andreas Kinneging heeft vastgesteld dat de postmoderne progressieve krachten, belichaamd in het feminisme, de moraliteit en verhouding tussen man en vrouw hebben ondermijnd, is ze nu overtuigd van de waarheid van rechts conservatief.
In het interview in Intermediar zegt zij:

Ik blijk conservatiever dan ik zelf dacht. In Engeland is conservatisme een geaccepteerd ideaal, maar in Nederland is het nog altijd een scheldwoord. Terwijl conservatief te maken heeft met voornaamheid, met deugden, met zelfdiscipline, verantwoordelijkheid, matigheid, beschaving. Met dingen nastreven die goed zijn, in plaats van alleen maar dingen die leuk zijn.

Ze heeft gelijk, ze is door en door conservatief en denkt volledig modern. Ze geeft betekenis aan zichzelf en de wereld door het denken in opposities. De binnenwereld en buitenwereld zijn gescheiden werelden. De basis is die binnenwereld, het gezin, van daaruit participeert hij en dankzij het feminisme ook zij, in de buitenwereld. Een aanwinst voor de Burkestichting, alleen haar visie op de participatie van immigranten moet nog wat worden aangescherpt.

‘Participatie kan een overheid niet met regels opleggen. Dat lukt alleen door migranten te inspireren, door ze aan te spreken op hun talenten, op hun verantwoordelijkheden voor zichzelf en hun medemensen. Er is in Nederland geen sfeer van inspireren, maar een sfeer van rechten en plichten.”

Wanneer je die leest zou je haar ook bij de Ramadan aanhang kunnen plaatsen. Misschien moet ze eens met hem gaan corresponderen en een kopje koffie bij Dudok in de Den Haag gaan drinken.

©maart 2009 Ina Dijstelberge
31 reacties

terug naar boven

Andreas Kinneging wil door Naema Tahir gekastijd worden.

Met deze opmerking laat Andreas Kinneging blijken dat hij eigenlijk wel weet dat zijn wereldbeeld in het algemeen en zijn man/vrouwbeeld in het bijzonder, achterhaalt en achterlijk zijn. Het is echter zijn arrogantie die de boventoon voert. Zijn arrogantie en minachting voor de vrouw hebben hem doen geloven dat een dergelijk wereldbeeld opnieuw te realiseren is.

Andreas Kinneging heeft voor zijn ideeën een podium bij de Volkskrant gekregen.

In een briefwisseling met Naema Tahir mag hij ongestoord zijn neoconservatieve visie verkondigen. Naema Tahir moet hem vervolgens bestraffen.

Maar is Naema Tahir hier toe instaat?

In haar eerste antwoord geeft zij daar weinig blijk van. De brief heeft veel meer een liefkozende toon. Ze zet een paar vraagtekens. Bij het opdelen van de wereld in goed en kwaad, de gezinstichters tegenover de vrijgezellen en/of kinderloze, stelt zij dat degene die wel kinderen willen maar niet kunnen ook tot de goede burgers behoren.

Zij is het met hem eens dat het feminisme het gezin uitgehold en de cirkel van het leven doorbroken heeft. Met hem vraagt zij zich af hoe wij onze dochters kunnen behoeden voor een afschrikwekkend kinderloos bestaan.

Nou had Naema, Andreas een beetje kunnen prikkelen door dieper in te gaan op de overeenkomsten tussen zijn denkbeelden en de door hem zo verafschuwde Islam. Maar dat heeft zij (nog) niet gedaan.

Met de uitnodiging in de tweede brief van Andreas ligt hier toch een kans om hem eens flink op zijn falie te geven.

Dat schijnt hij lekker te vinden.

Andreas Kinneging wil dat Naema Tahir hem in de liefde onderwijst

In zijn vorige brief vroeg Andreas Kinneging om een afranselingvan Naema Tahir. Hoewel Naema in haar antwoord wat sarcastische steekjes onderwater geeft, komt ze niet verder dan kietelen. Ze verwijt Andreas zijn dochter/de vrouw niet de hele waarheid te vertellen, eenzijdigheid en vergelijkt hem met feministen die hun positie in de buitenwereld prioriteit geven boven het even in de binnenwereld als echtgenoot en moeder.

En juist hier, en met haar opmerking dat zij Andreas een dochter gunt die hem kan opvrolijken, bevestigt Naema, Andreas denkbeelden over de plaats van de man. Bovendien getuigt het ook van haar eigen opvattingen over de afhankelijkheid van de vrouw van de man. Naema vindt het weliswaar dat de vrouw haar eigen financiële onafhankelijkheid moet veiligstellen, maar de vrouw vindt, ook bij haar, onder de vleugels van de man de grootste bescherming. Pas dan, in de veiligheid van het huis kan zij volkomen onbevangen zijn.

Naema ziet het huidige huwelijk en het krijgen van kinderen niet langer als een noodzakelijke financiële verzekering voor de vrouw tijdens haar hele leven en de oude dag van man. Dit is te danken aan het feminisme en de toegenomen welvaart. Ze noemt echter niet de strijd van de vakbeweging en de sociaal democratische partijen voor een gelijkwaardige behandeling van men en vrouw. Het feminisme is echter van ondergeschikt belang voor haar, wat ze benadrukt door Andreas te verwijten dat hij de invloed van het feminisme overschat. Dat Naema daarmee ook de kracht van vrouwen devalueert en miskend lijkt ze niet te beseffen. Maar misschien ook wel en is ze in die zin veel meer een volger van Kinnegings theorie van de cirkel van het leven als ik wil aannemen.

Dat zij ook de cirkel van het leven ziet als basis van menselijk geluk sijpelt sowieso tussen de regels die zij schrijft door. Zeker wanneer ze Andreas het verwijt maakt geen oog te hebben voor het belang van de liefde voor een vruchtbare en zinvolle relatie tussen de man en de vrouw, in de cirkel van het leven. Doch de positie van de vrouw in die cirkel is een stuk zelfstandiger dan in de cirkel die Andrea Kinneging voor ogen heeft.

Helemaal aan het eind stipt Naema aan waar het werkelijk om zou moeten gaan in het emancipatie proces van de man en vrouw. Namelijk de emancipatie van de samenleving en de arbeidsmarkt. Niet dat ze dat benoemd, maar ze maakt wel duidelijk dat een vrouw die de zorg voor het gezin verkiest boven een carrière in de buitenwereld, niet kan verwachten dat de arbeidsmarkt op haar wacht. Helaas blijft de focus daarbij op de vrouw, want ook een man die deze keuze maakt kan een glansrijke carrière vergeten. Dus om attractief voor de arbeidsmarkt te blijven zullen zowel man en vrouw naast de zorg voor het gezin moeten blijven participeren op de werkvloer.

De optimale omstandigheden kunnen echter alleen worden geschept als de arbeidsmarkt en samenleving emancipeert en het niet langer noodzakelijk is om 40 uur of meer te werken om een glansrijke carrière te hebben of bij lager opgeleiden, een behoorlijk inkomen te verwerven.

Maar dit is een ramp scenario voor Andrea Kinneging, die de hegemonie van de man in de openbare ruimte niet wil doorbreken. Dus een oproep aan Andrea om het feminisme te omarmen, al was alleen maar voor het heil van zijn fictieve dochter is aan dovenmansoren gericht.

Dit is dan ook te lezen in het antwoord van Andrea waar het christelijk/conservatief fundamentalisme vanaf spat. De private wereld en de openbare wereld zijn twee compleet gescheiden werelden voor Andreas en hij ziet geen enkele noodzaak dat daar verandering in moet komen. Hij zit gevangen in een oppositie denken van voor Descartes. Althans het Ik is bij hem langs mannelijke parameters gevormd en maakt het daarmee voor hem onmogelijk om de vrouw onafhankelijk van de man te zien. Zijn ik wordt begrensd door dat de vrouw en de aan haar gelaten “niet- mannelijke” karakteristieken. Daarom ziet hij de vrouw met de aan haar toegewezen eigenschappen het liefst in haar eigen domein opgesloten, duidelijk als afbakening van wat hij niet is.

Het huis is het domein van de vrouw, daar is zij verantwoordelijk voor de voeding, zorg en bevrediging van haar kroost en echtgenoot. Dit is haar enige mogelijkheid om het ‘ultieme geluk’ te krijgen, zich volledig te ontplooien als vrouw. Financiële zekerheid wordt haar verschaft door haar echtgenoot, die door haar goede zorg zal floreren in de publieke ruimte; zijn domein.

Om zich te kunnen blijven verzekeren van deze financiële zekerheid en een voortdurend ultiem geluk, is het haar taak om het huwelijk instant te houden en zichzelf te behoeden voor het moeten betreden van het voor haar zo onbevredigende publieke domein van de man. Hoe zij dit moet doen laat Kinneging vooralsnog open. Zij moet zich in ieder geval niet in de buitenwereld begeven en een zelfstandig en onafhankelijk mens worden. Daarmee maakt ze het alleen maar makkelijker voor haar echtgenoot, de man, omdat hij dan verlost is van eventuele schuld/plichtsgevoelens.

Met deze uitspraak over het niet-doen, definieert hij ook de man. Het is het plichtsbesef, zijn overtuigen van de kwetsbaarheid van de vrouw die hem aan haar bindt. Naarmate de vrouw afhankelijker van hem is zal hij zich meer binden.

Kinneging kan niets met de liefde, liefde is voor hem niet eenvormig. Maar belangrijker is dat liefde ook de man afhankelijk maken. Afhankelijk in een irrationele en dus voor de man onbekende wijze. Dat is het domein van de vrouw, haar wapen… Volgens mij is Kinneging er doodsbang voor en laat hij de vraag aan Naema.

Kinneging moet de wereld om hem heen als een hel beschouwen. Al die zelfstandige vrouwen die meer een eer laten blijken dat zij de man niet (echt) meer nodig hebben. Die zich daarom steeds meer richten op de gevaarlijke onbeheersbare liefde en daarbij niet schromen om ook van man naar man te hoppen. De man verliest daarmee niet alleen zijn controle over de vrouw maar ook over zijn nageslacht, omdat deze op dit moment nog voornamelijk met de vrouw meehoppen. De man raakt zijn wortels en zijn notie van bestaan kwijt. Ik hoop nog steeds dat Naema hem echt van katoen gaat geven, ze zal echter haar hang aan een traditionele cirkel van het leven los moeten laten.

Naema Tahir sticht Andreas Kinneging in

Kuisheid.

Ik had inmiddels al vastgesteld dat Naema en Andreas geestverwanten in plaats van opponenten zijn. Deze briefwisseling heeft dus veel meer tot doel elkaars standpunten te verheerlijken en eventueel te verdiepen.

Voor Andreas bestaat er geen enkele uitdaging om Naema te overtuigen. Naema is zijn prinses op het witte paard. Het enige wat Naema hoeft te doen is deze betovering te bestendigen. En dat doet Naema in deze brief op een voortreffelijke wijze. Andreas heeft haar door zijn verzoek om gesticht te worden vrijbrief gegeven en daar maakt Naema listig gebruik van. Zij pakt dit op door maagdelijkheid en onthouding als ultieme uiting van de deugden, bezonnenheid en matigheid, te poneren.

Daarbij legt ze een verbinding tussen het christelijke/conservatieve westers denken en het islamitische/oosterse denken.

En wat is beter dan een verbinding te leggen tussen de voor Andreas zo noodzakelijk geachte deugden in het huwelijk en de mystieke maagdelijkheid van de vrouw en dit te verlengen naar een praktijk van onthouding waarmee de ultieme deugdelijkheid bereikt kan worden. Hiermee wordt de sacraliteit van het huwelijk bevestigd en de kern van de cirkel van het leven verankerd.

Andreas baseert zijn denken op de antieke Grieken, de Rede is voor hem de enige manier waarop de mens zijn deugden kan ontwikkelen en het kwaad kan bedwingen. Al het lichamelijke, dus ook lichamelijk genot moet beheerst worden, zij zijn onderdeel van het Kwaad in de mens.

Dit Antieke denken is geassimileerd in het Christelijke en Conservatieve denken en moraal en maakt ook heden ten dage nog steeds een groot deel uit van hoe wij in het westen tegen de werkelijkheid aankijken.

Beide zien de teloorgang van ‘de heiligheid van een huwelijk, van liefde, van seksualiteit’ als gevolg van de welvaart en vooruitgang van de westerse samenleving. De welvaart heeft er voor gezorgd dat het huwelijk (voor de vrouw) niet langer noodzakelijk is voor haar bescherming en onderhoud.

De vooruitgang, en dan met name de seksuele bevrijding, maakt dat mensen niet langer gebonden zijn om binnen het huwelijk seks te consumeren

Tot slot hebben beide ertoe geleid dat liefde en geluk in plaats van het voortbestaan van de cirkel van het leven doel van het huwelijk zijn geworden.

Kortom de westerse mens beschouwt het huwelijk, seks en liefde als wegwerpartikelen, die op weg naar liefde en geluk keer op keer opnieuw kunnen worden ‘ingekocht’. Wanneer dat het beeld is wat je hebt van de huidige werkelijkheid, dan kan ik mij voorstellen dat dit walging oproept. En zeker als je dit gedrag beschouwt als gevolg van een gebrek aan bezonnenheid en matigheid. Vanuit dat perspectief lijkt de moderne westerse mens redeloos te zijn geworden en overgeleverd aan de zo verfoeilijke begeerte van het lichaam.

Echter de huidige werkelijkheid is niet meer te beheersen met premoderne ideeën over het goede, juiste en verstandigste. De rede is al geruime tijd weer teruggekeerd in het lichaam en ook de hiërarchie waarbij verstand boven emotie wordt gesteld wordt steeds meer genivelleerd. We zijn aan het moderne voorbij en er is nu behoefte aan een moraal die de diversiteit ten goede komt en een juiste balans tussen emotie en verstand weet te vinden.

Een dergelijke moraal/ethiek is niet langer op te bouwen door terug te grijpen op principes en mechanismen waarvan wij ons hebben bevrijd.

Vrouwen en mannen zijn in het westen individuele mensen geworden, mensen die zich zonder enige represaille kunnen terug trekken uit de doctrine van de groep waar zij volgens de cirkel van leven toe behoren. De nieuwe moraal/ethiek moet gezocht worden in het gegeven dat er niet langer een boven de mens uitstijgende Waarheid bestaat, dat de mens zijn eigen God is geworden.

Andreas Kinneging wil dat Naema Tahir het cement levert voor het vervallen Patriarchale Huis.

Andreas Kinneginglijkt totaal onderste boven van de laatste taboe doorbrekende brief over de maagdelijkheid, seksuele onthouding als middel om het Westen te redden van haar zedenloosheid, van Naema Tahir. Een zedenloosheid die ertoe geleid heeft dat seks is verworden tot exploitatie en consumptie goed en die de seks heeft beroofd van de liefde. De zedenloosheid die is ontstaan na de bevrijding van de vrouw en de seksualiteit, hetgeen nog steeds een doorn in het oog van Andreas is.Dus blijft hij zoeken naar argumenten die de vrouw anders maakt dan de man en daarom beter af is in een huwelijkse situatie.<

In de voorafgaande briefwisseling stelt hij dat de vrouw het best af is met een betrouwbare kostwinner die haar voorziet met alles wat ze nodig heeft om haar natuurlijke taken optimaal te kunnen vervullen. Een kostwinner die het liefst is uitgezocht maar zeker goedgekeurd is door de ouders, de jongvolwassenen zijn daar door hun gierende hormonen niet goed toe in staat en zullen gedreven door lust geen verstandige afwegingen kunnen maken. In deze brief wil hij duidelijk maken dat de vrouw ook voor haar seksuele behoefte het best af is in het huwelijk, van alle ander vormen van seks wordt zij gezien haar biologische gesteldheid alleen maar ongelukkig:

” Hoe komt dat? Omdat seks de vrouw emotioneel veel dieper raakt dan een man. Voor haar is seks verbonden met liefde, betrokkenheid en een blijvende intieme relatie. En dus wordt ze van terloopse seks en een los-vastverhouding alleen maar ongelukkig. Wil een vrouw echt genieten van seks, dan moet ze zich helemaal kunnen ontspannen. Dat lukt alleen als ze de man met wie ze vrijt goed kent en helemaal vertrouwt. Met een onbekende lukt dat niet Dit geldt met name voor vrouwen.

Anders dan de protagonisten van de seksuele revolutie ons willen doen geloven, is seks voor vrouwen namelijk iets heel anders dan voor mannen. Deze laatsten hebben, zeker als ze jong zijn, over het algemeen een grote seksuele aandrift, veel groter dan die van de gemiddelde vrouw. Bovendien hebben ze maar heel weinig nodig om seksueel opgewonden te raken en een orgasme te krijgen. Iedere vrouw die er in hun ogen enigszins aantrekkelijk uitziet, kan die seksuele aandrift opwekken.”

” It’s nature, not nurture, fools”, verzucht Andreas. Al die feministische wetenschappers zitten er volledig naast en hebben met die idiote theorieën het cement van het huis van de cirkel van het leven volledig aangetast en de rol van de man en zijn relatie met de vrouw op losse schroeven gezet. Om het huis te restaureren zoekt hij naar cement, dat minder onderhevig lijkt te zijn aan de erosie die het westerse denken van na de jaren zestig heeft veroorzaakt. In zijn geest is er geen plek voor de mogelijkheid van een en, en, en situatie, dat wordt onoverzichtelijk, schopt de orde in de war en zal zijn hele huis doen instorten.

De bestanddelen om zijn huis te redden zoekt en lijkt Andreas nu in het Oosten gevonden te hebben.

Meer en meer geeft hij zich over aan de Waarheid die Naema hem biedt. Zolang het maar één waarheid is en niet een veelheid aan, want daar kan hij niet mee omgaan. Naema hoeft hem nu alleen maar lepeltje bij lepeltje te voeden, totdat hij verzadigd is en in haar armen in slaap sukkelt

Waar zou het volgende hapje stichtelijke woorden naar smaken?

Andreas Kinneging en Naema Tahir fantaseren over het libido en een postseksuele revolutie.

In de vorige briefwisselingen zijn Naema Tahir

Andreas Kinneging het eens geworden dat de kwetsbare vrouw het beste af is binnen een door haar ouders gearrangeerd huwelijk met een betrouwbare en potente kostwinner. De cirkel van het leven waar zij als maagd, minnares, zoogsters en zorgster volledig kan ontplooien als vrouw. Ze zal zich beschermd en gewaardeerd weten en ze zal, zonder haar broze seksualiteit verkracht te zien, het ultieme geluk en genot vinden.

Zowel Naema als Andreas zijn verguld van het baanbrekende werk wat zij verrichten, het taboe doorbreken dat Westerse vrouwen en in hun kielzog de kinderen door het feminisme in een wereld van ongeluk en verderf terecht gekomen zijn en alles behalve bevrijd zijn. Ook de seksuele revolutie blijkt alles behalve rooskleurig voor de vrouw, de loskoppeling van seksualiteit en voorplanting is een schijnbevrijding voor vrouwen. Haar seksualiteit wordt immers helemaal niet bevredigd door losse kortstondige seksuele contacten, in tegendeel, de vrouw wordt hier diep ongelukkig door.

De briefschrijvers stellen dat de emancipatie er toe geleid heeft dat vrouwen in hun gelijkheidsstreven de man gekopieerd hebben. Op zich kan ik dit onderschrijven, zie ook mijn bijdrage over de patriarchale lijnen bij Locke en Marx, echter de conclusie die daar vervolgens door Naema en Andreas uitgetrokken wordt deel ik niet. Het wegvallen van de ongelijkheid leidt volgens hen tot een verandering en zelfs verdwijnen van het libido. Want een gezond libido behoeft verschil en onderschikking. Of zoals Naema betoogt :

Ongelijkheid, (macht/machteloos), bevordert het libido. Waarop Andreas antwoord dat hij na zijn hele biologische verhandeling, die het verschil tussen man en vrouw moeten bevestigen, geen tijd heeft om hierop in te gaan.

Eén van de erfzonde van het feminisme is, volgens Naema en Andreas, dat het verschil tussen vrouwen niet meer benoemd mag worden. Opnieuw een halve waarheid. Verschil wordt continu benoemd, waarbij als vrouwelijk benoemde karakteristieken vanaf het begin van de emancipatie als niet zakelijk werden geacht. Vrouwen leren, om zich te kunnen handhaven in de publieke ruimte, deze karaktereigenschappen te scheiden of in een geaccepteerde zakelijke vorm te gieten. Van mannen wordt enkel verwacht dat ze, mits zij zich aan de code van zakelijkheid houdt, vrouw als gelijke accepteren.

Het verschil is ook nog steeds aanwezig in echtscheidingszaken, waar er min of meer nog steeds vanuit gegaan wordt dat de vrouw de eerst verantwoordelijke is wanneer het om de verzorging van de kinderen gaat en dus vrijwel automatisch de kinderen krijgt toegewezen. De man moet vervolgens maar hopen dat er een beetje gunstige bezoekregeling voor hem uitkomt en dat de vrouw deze niet schendt.

Maar daar wordt door deze beide taboe doorbrekers niet over gerept. Nee, hun zoektocht naar het zedelijk verval van de Westerse samenleving en de Westerse mens, brengt hen bij het ongeremde libido dat getemd moet worden. Getemd door een post seksuele revolutie en een postfeministische vrouw a la Sarah Palin. Tijdens deze revolutie moet de vrouw beseffen dat haar seksualiteit te waardevol is om dat zomaar aan de één of ander onverlaat die zijn pik achterna loopt, weg te geven of te verkopen. En moet de man beseffen dat niet alles te koop is. Veranderen kan hij immers niet.

Wat mij brengt bij de vraag, als de man niet krijgt en niet kan kopen wat zijn libido wil, op wie gaat hij dan al zijn agressie botvieren?

© 2008 Ina Dijstelberge