Onderzocht
Een vrouw die sterke en gezonde kinderen wil…
… kiest haar partner zonder gebruik van de Pil.
De man is wijs als hij een vrouw met make-up of een plastisch gemanipuleerd lichaam afwijst.
In het artikel in Guardian science : Contraceptive pill ‘can lead women to choose wrong partner’ wordt verslag gedaan van een onderzoek naar de werking van de Pil op het paringsgedrag.
Dr. Graig Roberts van de Evolutionary Psychology and Behavioural Ecology Research Group aan de Universiteit van Liverpool onderzoekt op dit moment het verband tussen geurperceptie en discriminatie en onze keuzes voor seksuele partner .
Wanneer het om de voortplanting gaat, zijn wij zoals alle dieren begiftigd met een prachtig selectiesysteem. Dit systeem zorgt ervoor dat het mannetje dat wij uitzoeken om mee te paren, complementaire genen en een immuunsysteem heeft. De Pil verstoort dit systeem omdat het lichaam constant schijnzwanger is.
Er is dus geen enkele reden om naar een partner te zoeken. Het systeem reageert daardoor niet of afwijzend op de geur van voor de voortplanting geschikte partners. Het vrouwtje is daardoor gericht op het leggen van sociale banden, wat resulteert in een keuze voor een mannetje met dezelfde eigenschappen.
Eerder, in 2005, ontdekte Robert Craig dat mannetjes in het uiterlijk van het vrouwtje haar vruchtbaarheid kan aflezen. Vrouwtje met een hoog oestrogeen gehalte zien er aantrekkelijker uit. Make-up en plastische chirurgie maken dat minder aantrekkelijke en/of vruchtbare vrouwtjes de uiterlijke kenmerken van de vruchtbare vrouwtjes kunnen nabootsen.
Je zou uit dit alles kunnen concluderen dat de mens door zijn schijncommunicatie langzaam maar zeker bezig is te degenereren
©augustus 2008 Ina Dijstelberge
We worden agressief geboren.
Onze kinderen zijn gewelddadig en vermoorden elkaar omdat wij hen dat niet op jonge leeftijd afleren. Dat is een conclusie die je zou kunnen trekken als je de bevindingen van kinderpsychiater en psycholoog Professor Richard Tremblay van de University of Montreal leest in zijn rapport ‘ The Origins of Youth Violence’. Hij zegt dat agressie niet aangeleerd wordt, maar van nature aanwezig is in de mens. Het is ons instinct.
In de eerste drie jaar is het daarom van groot belang dat het kind leert deze agressieve neiging te beheersen.
Hij zegt dat kinderen die dit niet of onvoldoende leren in hun latere leven geweldadig en anti sociaal zullen vertonen. Bovendien leidt het tot allerlei andere gedragsstoornissen zoals alcohol en drugsmisbruik, geweldadige misdaad en een geweldadig opvoeden.
Volgens Richard Trembay is er tot nu toe weinig of geen aandacht geweest voor uitingen van agressie bij baby’s en jonge kinderen. Dit komt volgens hem omdat men er in het algemeen vanuit gaat dat agressie zich pas op latere leeftijd ontwikkelt als gevolg van omgevingsfactoren zoals gezin, vriendengroep, geweld in de media en (bij jongens) hormonale veranderingen tijdens de pubertijd.
De focus heeft ertoe geleid dat het meeste onderzoek en ontwikkelen van methodieken is gericht op omgevingsfactoren die leiden tot agressiviteit.
Het feit dat de mens van nature agressief is wordt daarbij buiten beschouwing gelaten, waardoor er geen of weinig aandacht is voor de eerste ontwikkelingsfases van het kind.
Richard Tremblay zegt dus dat een geweldadige omgeving de agressie in een kind cultiveert en vanuit dat opzicht een negatieve invloed heeft.
In de benadering van de problematiek moeten we ons dus richten op zowel het gedrag van de ouders als dat van het kind.
Kortom we moeten het kind leren niet geweldadig te zijn.
Naar aanleiding van:
‘Nature not nurture’ is to blame for aggressive children
By Steve Connor, Science Editor Published in the Independent 16 October 2007
©oktober 2007 Ina Dijstelberge
Pretty in Pink
De Guardian Science heeft als kop:
Pink for a girl and blue for a boy – and it’s all down to evolution
en de Independent :
Boys like blue, girls like pink – it’s in our genes
Voor feminisme is deze determinatie door kleur altijd het bewijs van een gender specifieke opvoeding geweest. Nu blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat de vrouwelijke voorkeur voor roze door de evolutie bepaald is.
Maar is dit nu werkelijk de uitkomst van het onderzoek?
Moet de feminist haar standpunt wijzigen?
In de samenvatting van het onderzoek uitgevoerd door Anya C. Hurlbert en Yazhu Ling van het Institute of Neuroscience and School of Biology and Psychology aan Newcastle University staat:
“The long history of color preference studies has been described as “bewildering, confused and contradictory”. Although recent studies tend to agree on a universal preference for ‘blue’, the variety and lack of control in measurement methods have made it difficult to extract a systematic, quantitative description of preference. Furthermore, despite abundant evidence for sex differences in other visual domains, and specifically in other tasks of color perception, there is no conclusive evidence for the existence of sex differences in color preference. This fact is perhaps surprising, given the prevalence and longevity of the notion that little girls differ from boys in preferring ‘pink’. Here we report a robust, cross-cultural sex difference in color preference, revealed by a rapid paired-comparison task. Individual color preference patterns are summarized by weights on the two fundamental neural dimensions that underlie color coding in the human visual system. We find a consistent sex difference in these weights, which, we suggest, may be linked to the evolution of sex-specific behavioral uses of trichromacy.
Hoe werd het onderzoek uitgevoerd?208 mensen in de leeftijd van 20-26 werden aan een reeks van testen onderworpen om hun kleur voorkeur te bepalen.37 van deze groep waren geboren en opgevoed in China, dit om te kijken of er sprake was van cultuurverschillen. De groep moest zo snel als zij konden hun kleur voorkeur aangeven van een via een computerscherm aan hun getoonde reeks van gepaarde gekleurde rechthoeken .De uitkomst was dat de blauw de universele kleur voor beide seksen was en dat de groep vrouwen daarnaast een uitgesproken voorkeur voor roodachtige kleuren toonden.
Anya Hurlbert zegt over de uitkomst :
“They appear to give biological and not simply cultural substance to the old saying: pink for a girl and blue for a boy. Using rapid reactions to flash cards, the survey, published in today’s issue of Current Biology, is the first to show that human color preference can be broken down into two spectra: red-greenness and blue-yellowness. While men plumped for a wide variety of favorite tones across both, women overwhelmingly went for the red end of the red-green axis. This shifts their colour preference slightly away from blue towards red, which tends to make pinks – and sometimes lilacs – women’s real favourites,” The differences were so substantial that seasoned researchers using the data are usually able to predict the sex of a participant by checking their favourite colour.Human vision is trichromatic, meaning that we have three colour-sensitive pigments in our eyes – like chimps, gorillas and other apes. Biologists believe trichromatic vision in primates came about as a result of the need to distinguish ripened fruit, as well as young, nutritious leaves, in a forest canopy.The strategy may be just the latest variant of the survival of the fittest methods used by fruit-hunting matriarchs. “It is speculative, but women were the primary gatherers and would certainly have benefited from an ability to home in on ripe, red fruits,. The same argument could apply to blue.””A clear blue sky signaled good weather” and “Clear blue also signals a good water source.”
Dus 171 Britse en 37 Chinese jong volwassenen zijn representatief. Voor de gehele wereldbevolking. En de controlegroep is voldoende om aan te tonen dat er geen sprake is van culturele differentie. Ik zelf heb grote vraagtekens bij dit onderzoek. Alhoewel ik kan meegaan in een biologische factor aan de kleurvoorkeur, ben ik er van overtuigd dat de culturele determinatie en daarbij behorende gender specifiekheid van onze samenleving voornamelijk de oorzaak de voortduring van wat ik het roze virus noem.
Het feit dat de onderzochte Brits was zegt daarbij al genoeg. Ik heb nog nooit zoveel vrouwen en meisjes in misselijkmakend zuurstokken roze gezien als hier. Alles wat je maar bedenken kan is te koop in die kleur. En als je ze vraagt waarom, dan krijg je als antwoord; “Girls are pretty in pink”
In het kader van de derde feministische golf: Roze was, is en blijft de kleur die staat voor onderscheid op gender en heeft een onderdukkende werking op vrouwen.
Onderstaand een artikel uit de Guardian wat een zelfde kritiek heeft op het onderzoek.
Curieus is dat pas na de tweede wereldoorlog roze de kleur voor meisjes werd.
Het geheel is voorzien van foto’s van de Laventera .
Bad scienceOut of the blue and in the pink
• Ben Goldacre
• The GuardianSaturday August 25 2007
I love evolutionary psychologists, because the ideas, like “girls prefer pink because they need to be better at hunting berries” are so much fun. Sure there are problems, like, we don’t know a lot about life in the pleistocene period through which humans evolved; their claims sound a bit like “just so” stories, relying on their own internal, circular logic; the evidence for genetic influence on behaviour, emotion, and cognition, is coarse; they only pick the behaviours which they think they can explain while leaving the rest; and they get in trouble as soon as they go beyond examining broad categories of human behaviours across societies and cultures, becoming crassly ethnocentric. But that doesn’t stop me enjoying their ideas.
This week every single newspaper in the world lapped up the story that scientists have cracked the pink problem. “At last, science discovers why blue is for boys but girls really do prefer pink,” said the Times. And so on. The study took 208 people in their 20s and asked them to choose their favourite colours between two options, repeatedly, and then graphed their overall preferences. It found overlapping curves, with a significant tendency for men to prefer blue, and female subjects showing a preference for redder, pinker tones. This, the authors speculated (to international excitement and approval) may be because men go out hunting, but women need to be good at interpreting flushed emotional faces, and identifying berries whilst out gathering.
The Sunday Sentinel in 1914 told American mothers: “If you like the colour note on the little one’s garments, use pink for the boy and blue for the girl, if you are a follower of convention.” Some sources suggest it wasn’t until the 1940s that the modern gender associations of girly pink became universally accepted. Pink is, therefore, perhaps not biologically girly. Boys who were raised in pink frilly dresses went down mines and fought in the second world war. Clothing conventions change over time.But, within this study, was the preference stable across cultures? Well no, not even in this experiment, where they had some Chinese test subjects too. For these participants not only were the differences in the overlapping curves not so extreme; but the favourite colours were a kind of red for boys and a bit pinker for girls (not blue); and they had more of a red preference overall. Red, you see, is a lucky colour in contemporary Chinese culture.
And snuggled away in the paper was the information that femininity scores on the Bem Sex Role Inventory correlated significantly with colour preference. Now the BSRI is a joy from the 1970s, a self-rated test designed to measure how much you adhere to socially desirable, stereotypically masculine and feminine personality characteristics. You mark on the score sheet from one to seven how much you feel you suit words like theatrical, assertive, sympathetic, adaptable, or tactful; and then your score is totted up. So women who describe themselves as “yielding”, “cheerful”, “gullible”, “feminine”, and who “do not use harsh language” also prefer pink. Thanks for the warning, I’ll try and use that to avoid them in future.
©augustus 2007 Ina Dijstelberge
Deelnemerslijst